14/1/09

To “τίποτα” στη χώρα του “ποτέ”...


Η προώθηση θεσμικών μεταρρυθμίσεων συναρτάται - μεταξύ άλλων - από την έκταση και ένταση του «κοινωνικού κεφαλαίου»: η ποιότητα και η αυτονομία των θεσμών, η ισχυρή κοινωνία των πολιτών και οι σχέσεις εμπιστοσύνης μεταξύ κράτους - πολιτών (και ομάδων συμφερόντων) διαμορφώνουν ένα ευνοϊκό πλαίσιο (κουλτούρα διαλόγου, εμπιστοσύνη) για ουσιαστικές διαρθρωτικές αλλαγές (στην οικονομία, στο κράτος...).
Στη δική μας περίπτωση, το ισχνό, αν όχι ανύπαρκτο «κοινωνικό κεφάλαιο», προϊόν των καχεκτικών θεσμών, του πελατειακού - κομματικού κράτους, της μετριοκρατίας και του “συντεχνιασμού”, αφήνει ελάχιστα περιθώρια για ριζοσπαστικές μεταρρυθμίσεις. Η έλλειψη εμπιστοσύνης και κουλτούρας διαλόγου αποτυπώνεται στην κυριαρχία της παραπολιτικής και της μιντιοκρατίας, στον αέναο -καφενειακού τύπου- διάλογο, στον αποπροσανατολισμό, στην επικοινωνιολαγεία και στον πολιτικό τακτικισμό.
Πριν ένα χρόνο, διαπιστώσαμε το συντηρητικό μεγαλείο της πολιτικής και κοινωνικής μας κουλτούρας με τον περίφημο κοινωνικό διάλογο για το ασφαλιστικό (με… ινδική «γαρνιτούρα» από Μαγγίνα). Τότε, η κυβέρνηση «αποκάλυψε» την μεταρρυθμιστική της πολιτική «παιδεία»: αφού θεώρησε περιττό να δημοσιοποιήσει ένα σαφώς ορισμένο και επαρκώς αιτιολογημένο μεταρρυθμιστικό project (δηλαδή να εξηγεί τι θέλει να κάνει, γιατί, πώς και πότε), ακολούθησε την τακτική «όπου φυσάει ο άνεμος» (θυμηθείτε τις ατελείωτες συζητήσεις για τα non - papers). Η στρατηγική είναι γνωστή και πολιτικώς «γοητευτική»- βολική: ρίχνω ένα πυροτέχνημa, παρακολουθώ προσεκτικά τα βραδινά δελτία ειδήσεων, ερευνώ τις σχετικές δημοσκοπήσεις και αναλόγως προχωρώ.
Σήμερα, επιχειρεί την ίδια τακτική για την Παιδεία. Με την ψευδαίσθηση της νέας αρχής, οι κυβερνώντες έριξαν το πυροτέχνημα για την αλλαγή του τρόπου εισαγωγής των υποψήφιων φοιτητών (κατάργηση εξετάσεων) στα πανεπιστήμια με το ευφυολόγημα «διάλογος από μηδενική βάση», δίχως να διατυπώνουν καμία βασική σκέψη για το τι «επώδυνες» μεταρρυθμίσεις στην δευτεροβάθμια και τριτοβάθμια εκπαίδευση μπορεί να σημαίνει αυτή η -κατά τα άλλα ορθή- επιλογή. Πετάνε, λοιπόν, ένα βολικό πυροτέχνημα για να «χρυσώσουν το χάπι» στην νεολαία και επιδιώκουν να στήσουν ένα «πλαίσιο» διαλόγου που θα …σέρνεται μέχρι τις επόμενες εκλογές.
Ωστόσο, την κατάσταση δεν βοηθά και η στάση των κοινωνικών εταίρων και των πολιτικών κομμάτων, ειδικώς της Αριστεράς. Τα επιχειρήματα που διατυπώνονται όταν υπάρχει πρόσκληση σε κοινωνικό διάλογο για μία μεταρρύθμιση είναι τα γνωστά: είτε αρνούνται να συζητήσουν διότι η κυβέρνηση δεν έχει προτάσεις, είτε …αρνούνται να συζητήσουν διότι ο διάλογος είναι προσχηματικός και υπάρχουν προειλημμένες αποφάσεις.
Τα παραπάνω υποδεικνύουν ότι σαφώς δεν ξέρουμε να συζητούμε. Μας λείπει η δημοκρατική κουλτούρα της διαπραγμάτευσης, της αμοιβαίας υποχώρησης, της εμπιστοσύνης, της αλληλοκατανόησης, του ανιδιοτελούς συμβιβασμού.
Στη χώρα μας έχουμε εθιστεί ή στον διάλογο που δεν οδηγεί πουθενά ή στον καθόλου διάλογο. Και συνήθως όταν δεν θέλουμε να ζυμώσουμε ...χρόνια κοσκινίζουμε. Εαν δεν υπάρξουν γενναίες πρωτοβουλίες και πολιτικοί πρωτοπόροι στο νέο διάλογο για την παιδεία (ας διαμορφώσουν αυτοί την agenda και ας αναγκάσουν την κυβέρνηση να συρθεί εκείνη στα σχέδια και στις σκέψεις τους), πολύ φοβάμαι ότι θα βιώσουμε ξανά το τίποτα στη χώρα του ποτέ. Ας πάμε σε εκλογές…και βλεπουμε…

12 comments:

tractatus on 14 Ιανουαρίου 2009 - 4:57 μ.μ. είπε...

Μπορείς να ρίξεις μια ματιά στη πλειονότητα που λειτουργούν οι εκπαιδευτικοί και θα βρείς αμέσως τη 'χώρα' και το 'τίποτα'...γιατί όλα ξεκινάνε απο εκεί φυσικά. Ομως πόσ Διατιθέμενοι είμαστε να αλλάξει όλο αυτό; Μήπως οι συναινέσεις και η κουλτούρα που χτίζεται θα πρέπει σε δύσκολους καιρούς να έχουν και κόστος για τον καθένα; Επομένως πόσο λιγότερο ατιμοκεντρικοί μπορούμε να γίνουμε ή μήπως είναι αργά;

Nikos.Lioliopoulos on 14 Ιανουαρίου 2009 - 5:11 μ.μ. είπε...

Αυτό το "απο μηδενική βάση" μου θυμίζει το "να' χαμε να λέγαμε" . Είναι σαφές πως η κυβέρνηση προσπαθεί να χρυσώσει το χάπι της αποτυχίας της. Ο Καραμανλής μοιάζει με ξεπεσμένο μάγο που οι θεατές εχουν μάθει τα κόλπα του και δεν τους πρακαλέι καμία εκπληξη πλέον.
Δεν είναι τυχαίο πως δεν τσίμπησε κανείς από το πυροτέχνημα για κατάργηση εξετάσεων.

LEFT LIBERAL SYNTHESIS on 14 Ιανουαρίου 2009 - 7:11 μ.μ. είπε...

HS
Ευρηματικός ο φιλοσοφικός τίτλος δυσανάλογα απαιδιόδοξο όμως το περιεχόμενο.
Νομίζω ότι οι μεγάλες τομές φιάχνονται από επίμονες μειοψηφίες,άρα μπορούμε να ελπίζουμε.

PanagiotisP on 14 Ιανουαρίου 2009 - 10:19 μ.μ. είπε...

Ο όρος "επίμονες μειοψηφίες" είναι μεγάλη αλήθεια. Σε παλιότερο άρθρο της η εφημερίδα Guardian (2006) περιγράφει τα συμπεράσματα ερευνητών για το πόσο δυσανάλογα μεγάλη επιρροή έχουν οι επίμονες μειοψηφίες μέσα από το διαδίκτυο και τα blogs. Αναφέρεται βέβαια στην καταναλωτική δύναμη των αναγνωστών αλλά και σε ιδεολογικό επίπεδο θεωρώ ότι τα συμπρεάσματα είναι ίδια.

άρθρο guardian:
http://www.guardian.co.uk/technology/2006/apr/18/news.newmedia

Homo Sapiens on 15 Ιανουαρίου 2009 - 10:38 π.μ. είπε...

@ tractatus

Ελένη, σήμερα είναι πιθανώς ουτοπία να αναμένουμε από τους πολίτες να υπερβούν τον ατομοκεντρισμό προς όφελος ευρύτερων- συλλογικών συμφερόντων. Πώς, άλλωστε, να αναλάβει κάποιος να υποστεί μία θυσία, όταν αναμένει ότι οι υπόλοιποι δεν είναι πρόθυμοι να κάνουν το ίδιο. Οπότε, επιλέγει να είναι "free rider". Σε μία κοινωνία με ένα κράτος - χταπόδι και αναιμική κοινωνία πολιτών, η εμπιστοσύνη, το χτίσιμο συναίνεσης και η υπεράσπιση του δημοσίου συμφέροντος, αναπότρεπτα, απαιτούν (και) κρατική δράση. Όταν το κράτος δεσμεύεται στην υπηρέτηση του δημόσιου συμφέροντος και στην τήρηση της νομιμότητας, όταν πληροφορεί τους πολίτες για τις θυσίες που πρόκειται να υποστούν και προτείνει τρόπους "αποζημίωσης" των χαμένων και όταν τα παραπάνω γίνονται αντιληπτά και ως "σινιάλο" και ως θεσμική πρακτική από την κοινωνία, τότε μπορούμε να αναμένουμε μία μετατόπιση της κυρίαρχης ατομοκεντρικής κουλτούρας σε μία περισσότερο συλλογική διάσταση. Πάντως, για να είμαστε απόλυτα ακριβείς, η αλλαγή κουλτούρας προϋποθέτει μία συνεχή και επίπονη διαδικασία και "από τα πάνω" και "από τα κάνω". Τα σημερινά αδιέξοδα δεν μπορούν παρά να μας οδηγήσουν κάποια στιγμή σε αυτή την διαδικασία..Κλείνω, λοιπόν, με μία θετική προοπτική :)

Homo Sapiens on 15 Ιανουαρίου 2009 - 10:44 π.μ. είπε...

@ LLs

Λοιπόν φίλε Γιάννη, κρατώ τον ευρηματικό τίτλο για ωριμότερες και αναλυτικότερες μετα-ιστολογικές σκέψεις. Η ιδέα των επίμονων "μειοψηφιών" είναι εξαιρετικά σημαντική. Συμφωνώ με το συμπέρασμά σου. Αναμένουμε ότι οι επίμονες μειοψηφίες θα ισχυροποιηθούν και μέσω της συλλογικής δράσης θα κερδίζουν περισσότερο χώρο στη διαδικασία λήψης αποφάσεων. Άλλωστε μία τέτοια μειοψηφία δεν φτιάξαμε κι εμείς :).

Βέβαια, σήμερα μπορεί κανείς να αντιληφθεί αρκετές περιπτώσεις (βλ. πχ πανεπιστήμια), όπου υπάρχουν πολιτικά ανίσχυρες σιωπηλές πλειοψηφίες που επιθυμούν μετατόπιση από το status quo και επίμονες πολιτικά ισχυρές μειοψηφίες που υπερασπίζονται το status quo και εδραιώνουν την αδράνεια.

Homo Sapiens on 15 Ιανουαρίου 2009 - 10:47 π.μ. είπε...

@ lioliopoulos,

είναι προφανές πλέον ότι είμαστε σε προεκλογική περίοδο. Δεν νομίζω ότι η κυβέρνηση θα προχωρήσει σε κάτι πέρα από τα απολύτως απαραίτητα για να κυβερνά. Θα στήσει διαλόγους σε πολλά μέτωπα ώστε να στηρίξει την ψευδαίσθηση της νέας αρχής, να επανασυσπειρωθεί και να αυξήσει τις πιθανότητες για πολιτική - εκλογική επιβίωση. Αμφιβάλλω....

Homo Sapiens on 15 Ιανουαρίου 2009 - 10:50 π.μ. είπε...

@panagiotis,

έχω ασχοληθεί κι εγώ με αυτό το θέμα και από το blog σου βλέπω ότι σε απασχολεί ιδιαίτερα. Γι΄αυτό αξίζει να το παρακολουθούμε. Μόλις μπορέσω, θα επισκεφτώ το link για να διαβάσω το κείμενο που μας προτείνεις.

PanagiotisP on 15 Ιανουαρίου 2009 - 3:12 μ.μ. είπε...

Πασχάλη,
στην σελίδα http://web4democracy.blogspot.com/2009/01/blog-post_14.html έγραψα κάποιες βασικές σκέψεις σχετικά με την ηλεκτρονική δημοκρατία. Το κείμενο βγήκε κάπως μεγάλο, αλλά η ουσία, με άλλα λόγια, είναι η εξής: πως μπορούν οι επίμονες μειοψηφίες να ασκήσουν συλλογική πίεση στα πλαίσια μιας ηλεκτρονικής δημοκρατίας; Όταν μας δοθεί η ευκαιρία να πιέσουμε για θεσμικές αλλαγές, έχουμε κάτι να προτείνουμε; Οι έννοιες αυτοοργάνωση, επίμονη μειοψηφία, ομάδα πίεσης, ενεργοί πολίτες κλπ περιγράφουν ως συνώνυμα την ίδια ουσία, την συμμετοχή. Τι πρέπει να αλλάξουμε στους θεσμούς ώστε να λαμβάνεται υπόψη η φωνή όλων των ενεργών πολιτών ισότιμα; Τι πρέπει να αλλάξει ώστε το διαδίκτυο να αποτελέσει μέσο διαβούλευσης; Μας αρκεί μια ενιαία απρόσωπη ηλεκτρονική εφαρμογή όπως πχ το wikipolitics.gr ή μήπως πρέπει να έχουμε την δυνατότητα να συμμετέχουμε σε μικρότερες ομάδες διαβούλευσης αυθόρμητα σχηματισμένες και θεσμικά κατοχυρωμένες;

Η συζήτηση μόλις άνοιξε...

szygouras είπε...

«Κοινωνικό πρόβλημα» είναι μια αόριστη αναφορά που σημαίνει για τον καθένα «ό,τι αυτός προσδιορίζει», καλοπροαίρετα ή μη. Υπό την έννοια αυτή, μια τέτοια δηλωμένη πρόθεση διαλόγου για την παιδεία ευνοεί την πρόκριση των μη πρωτογενών ζητημάτων, ιδιαίτερα σε μια χώρα παραδοσιακής-κολοσσιαίας απόκλισης λόγων και έργων, σε μια χώρα συνεχών θεσμικών εκπτώσεων. Ακόμα κι αν μετά τη διαδικασία διαλόγου, σημαντικά, επί μέρους θέματα έχουν δρομολογηθεί, τα άθικτα πρωτογενή αίτια αφήνουν σχεδόν απρόσβλητο τον πυρήνα των «προβλημάτων της παιδείας». Παραπέμπω σε μια καταγραφή ( http://szygouras.eu/themata/ypepth07-08/ypepth07-08.htm ) και μια –πάντα επίκαιρη- γελοιογραφία ( http://szygouras.eu/satirika/Hellenic-Dialogue.jpg ).

3 μέρες για τη σέντρα…

λούκιος είπε...

Σε 20 χρόνια, αν είμαστε ζωντανοί, τα ίδια θα λέμε. Το καλύτερο που μπορεί να κάνει το κράτος για την παιδεία είναι η πλήρης απεμπλοκή του από αυτήν.

disa on 4 Σεπτεμβρίου 2009 - 9:18 μ.μ. είπε...

伊莉,伊莉討論區,伊莉論壇,sogo論壇,台灣論壇,plus論壇,plus,痴漢論壇,維克斯論壇,情色論壇,性愛,性感影片,校園正妹牆,正妹,AV,AV女優,SEX,走光,a片,a片免費看,A漫,h漫,成人漫畫,免費A片,色情網站,色情遊戲,情色文學,麗的色遊戲,色情,色情影片,同志色教館,色色網,色遊戲,自拍,本土自拍,kk俱樂部,後宮電影院,後宮電影,85cc免費影城,85cc免費影片,免費影片,免費小遊戲,免費遊戲,小遊戲,遊戲,好玩遊戲,好玩遊戲區,A片,情趣用品,遊戲區,史萊姆好玩遊戲,史萊姆,遊戲基地,線上遊戲,色情遊戲,遊戲口袋,我的遊戲口袋,小遊戲區,手機遊戲,貼圖,A片下載,成人影城,愛情公寓,情色貼圖,情色,色情網站,色情遊戲,色情小說,情色文學,色情,aio交友愛情館,色情影片,臺灣情色網,寄情築園小遊戲,情色論壇,嘟嘟情人色網,情色視訊,愛情小說,言情小說,一葉情貼圖片區

Sponsors

Archive

 

Homo sapiens. Copyright 2008 All Rights Reserved Revolution Two Church theme by Brian Gardner Converted into Blogger Template by Bloganol dot com