Livestream - WORLD REFUGEE DAY 2009

Livestream - WORLD REFUGEE DAY 2009

Shared via AddThis

Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων

Με αφορμή τη δημόσια συζήτηση για τα μεταναστευτικά ζητήματα, που -δυστυχώς- διεξάγεται σε ένα πλαίσιο που κυριαρχούν οι αφόρητες απλουστεύσεις, οι κραυγές, ο λαϊκισμός και οι ιδεοληψίες, η παγκόσμια ημέρα προσφύγων συνιστά ένα καλό κίνητρο για την πληροφόρηση σχετικά με το ζήτημα του σύγχρονου προσφυγικού φαινομένου, ως μία κρίσιμη διάσταση του ευρύτερου μεταναστευτικού φαινομένου. Η πολιτική, ανθρωπιστική και διοικητική αντιμετώπιση του προσφυγικού ζητήματος, ειδικότερα η πολιτική ασύλου, η προστασία των προσφύγων, η υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και η διεθνής συνεργασία, είναι εξαιρετικά σημαντικά θέματα που έχουν παραμεληθεί στο δημόσιο διάλογο.

Χρήσιμα link:
Un Refugee Agency
European Court of Human Rights
World Refugee Day Live
European Council on Refugees and Exiles
Μελέτη: Θεσμικό Πλαίσιο της Μετανάστευσης σε Εθνικό και Ευρωπαϊκό Επίπεδο
Συλλογή κειμένων και συνδέσμων

Ο ...επί μακρόν εμπαιγμός των μεταναστών

Ευχαριστώ την Έντα Γκέμι (υποψήφια Διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Αθηνών- Στέκι Πολιτισμού Αλβανών Μεταναστών)
για την ευγενική της άδεια να αναδημοσιεύσω το εξαιρετικό της άρθρο με τίτλο "Εμπαιγμός...Επί Μακρόν", που δημοσιεύθηκε στις 18/12/08 στο συλλογικό blog του ΕΛΙΑΜΕΠ. Πρόκειται για μία εξαιρετική κριτική παρέμβαση για ένα πολύ σηματικό πρόβλημα των μεταναστών, για το οποίο η ελληνική πολιτεία είναι όχι απλώς μυωπική, αλλά...φοράει "κουκούλα". ..

Εμπαιγμός...Επί Μακρόν/ Έντα Γκέμι

"Τις προάλλες σε ένα τηλεοπτικό παράθυρο ένας πολύ γνωστός πολιτικός σχολιάζει την κατάσταση στο κέντρο της Αθήνας. Παράλληλα, προβάλλεται ένα ρεπορτάζ με δηλώσεις μαθητών που συμμετείχαν στις διαδηλώσεις. Μεταξύ αυτών, μίλησε και ένας μαθητής Αλβανικής καταγωγής, παιδί δεύτερης γενιάς. Στην ερώτηση που του απευθύνει ο δημοσιογράφος σχετικά με το γιατί διαδηλώνει, ο μαθητής απαντάει:«…διαδηλώνουμε εναντίον της πολιτικής που ακολουθεί η Ελλάδα…». Ακολούθησε ένα απότομο ξέσπασμα του πολιτικού: «…ήρθε με το ζόρι στην Ελλάδα; Του έβαλε κανείς το πιστόλι στο κεφάλι στην Αλβανία και του είπε να πάει στην Ελλάδα; Αν δεν του αρέσει η Ελλάδα, να πάει στην πατρίδα του”!?».
Αντιλαμβανόμαστε ότι ο συγκεκριμένος πολιτικός – που για το μόνο που ενδιαφέρεται είναι να επουλώσει τις πληγές της πόλης του - ανήμπορος να τιθασεύσει το «θυμό» του, έπεσε «θύμα» της εμπεδωμένης, πλέον, κουλτούρας του τσαμπουκαλισμού και νταϊσμού. Είναι η mainstream κουλτούρα που το τελευταίο καιρό βρίσκει την απόλυτη έκφρασή της ειδικά όταν μπροστά της «τολμάει» να αρθρώσει λόγο ένα παιδί «κατώτερου θεού», που οι ίδιοι εμπνευστές της, φροντίζουν επιμελώς να το μετατρέψουν σε υποκείμενο δεύτερης κατηγορίας.
Μάλλον, πάνω στο «θυμό» του, ο εν λόγω πολιτικός, παρέλειψε να αναλογιστεί ότι ο συγκεκριμένος μαθητής που ενδεχομένως έχει γεννηθεί στην Ελλάδα, είναι συντοπίτης του, εκφράζει τις ίδιες ανησυχίες και μοιράζεται τον ίδιο κοινωνικό χώρο, τα ίδια θρανία και τα ίδια όνειρα με τους έλληνες συμμαθητές του.
Η επόμενη πράξη του «σουρεαλιστικού δράματος» παίζεται στη Βουλή των Ελλήνων. Την ίδια ώρα, που όλες οι «φυλές» των μαθητών διαδηλώνουν έξω από αυτήν, η Βουλή, ψηφίζει, τον νόμο με τίτλο: “Αναδιοργάνωση της δημοτικής αστυνομίας και ρυθμίσεις λοιπών θεμάτων αρμοδιότητας Υπουργείου Εσωτερικών”. Μεταξύ άλλων διατάξεων, ο εν λόγω νόμος επιδιώκει την ρύθμιση του ζητήματος των παιδιών των μεταναστών. Συγκεκριμένα, στο άρθρο 41 παρ. 7, αναφέρεται: ” Τέκνα υπηκόων τρίτων χωρών, τα οποία γεννήθηκαν και διαμένουν στην Ελλάδα, και των οποίων οι γονείς εξακολουθούν να διαμένουν νόμιμα στη Χώρα, μετά τη συμπλήρωση του 18ου έτους της ηλικίας τους και εφόσον έχουν διανύσει την πρωτοβάθμια και γυμνασιακή εκπαίδευση, αποκτούν, με απόφαση του Γενικού Γραμματέα της οικείας Περιφέρειας, την ιδιότητα του επί μακρόν διαμένοντος”.
Πρώτον, η συγκεκριμένη διάταξη έχει πρόβλημα εννοιολογικής οριοθέτησης. Τα παιδιά της δεύτερης γενιάς των μεταναστών, σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή βιβλιογραφία (και όχι μόνο), δεν θεωρούνται μετανάστες, αλλά πολίτες με μεταναστευτικό background (η χώρα εγκατάστασης είναι αυτή που οι γονείς τους, κάποτε, αποφάσισαν ή επέλεξαν να μεταναστεύσουν).
Δεύτερον, το καθεστώς του επί μακρόν διαμένοντος έχει σχεδιαστεί ώστε να παρέχει τις minimum προϋποθέσεις για την κοινωνική ένταξη των μεταναστών της πρώτης γενιάς και να εξασφαλίσει την συμμετοχή τους στην κοινωνική και πολιτική ζωή (δικαίωμα συμμετοχής στις τοπικές εκλογές) της χώρας εγκατάστασης. Άλλωστε, σύμφωνα με την οδηγία της Ε.Ε, δικαίωμα απόκτησής του καθεστώτος του επί μακρόν διαμένοντος έχουν όλοι οι μετανάστες που διαμένουν νόμιμα στη χώρα εγκατάστασης τουλάχιστον 5 χρόνια και έχουν ετήσιο εισόδημα 8.500 ευρώ.
Τρίτον, σαν να μην έφτανε το προηγούμενο, το δικαίωμα πρόσβασης στο συγκεκριμένο καθεστώς το έχουν μόνο όσα παιδιά δεύτερης γενιάς γεννήθηκαν στην Ελλάδα και όχι τα παιδιά που έχουν έρθει στην Ελλάδα σε μικρή ηλικία. Επικαλούμαι ξανά την Ευρωπαϊκή βιβλιογραφία για να υποστηρίξω ότι τα παιδιά που έχουν έρθει στην Ελλάδα μέχρι την ηλικία των 7 χρονών, θεωρούνται παιδιά της μιάμισης ή δεύτερης γενιάς. Αρά, ουσιαστικά, μιλάμε για την ίδια κοινωνική κατηγορία που θα έπρεπε να ρυθμίζεται με ενιαίο νομοθετικό πλαίσιο.
Και, τέταρτον, το τεκμήριο της νομιμότητάς τους, εφόσον έχουν ενηλικιωθεί, θεμελιώνεται με βάση το καθεστώς των γονέων τους. Εν ολίγοις, εάν οι γονείς των παιδιών αυτών, για διάφορους λόγους: είτε δεν βρίσκονται στη ζωή, είτε είναι παράνομοι, είτε έχουν επιστρέψει στη χώρα καταγωγής, είτε έχουν αποποιηθεί τον ρόλο του γονέα, επιφυλάσσουν, εν τέλει, στο ενήλικo πλέον, παιδί τους μια θέση στον κόσμο της παρανομίας και του περιθωρίου. Μάλλον, δεν άκουσαν προσεκτικά την ομιλία του κου Παυλόπουλου στην Βουλή, όπου έδωσε μεγάλη σημασία στα «δικαιώματα των μεταναστών» και συνέδεσε την απόδοση δικαιωμάτων με την εξάλειψη των φαινομένων παραβατικότητας…!
Ειλικρινά, αυτό που θα περίμενε κανείς και που εν τέλει είναι πάγιο αίτημα των μεταναστευτικών οργανώσεων και του Συνηγόρου του Πολίτη, ήταν η ελληνική πολιτεία να τολμήσει, έστω και μία φορά, να ξεπεράσει τον εαυτό της, τις ανυπόστατες φοβίες της και το σύνδρομο συνωμοσίας που την κατέχει. Να τολμήσει να χορηγήσει την ελληνική ιθαγένεια στα παιδιά της δεύτερης γενιάς των μεταναστών με την ενηλικίωσής τους. Παιδιά που στην πραγματικότητα είναι έλληνες πολίτες αλλά χωρίς δικαιώματα…
Απ’ την άλλη, στην αιτιολογική έκθεση που συνοδεύει τον νόμο αναφέρεται ότι «με την προτεινόμενη διάταξη λαμβάνεται ειδική μέριμνα για το καθεστώς διαμονής των τέκνων υπηκόων τρίτων χωρών, τα οποία γεννήθηκαν στην Ελλάδα, προκειμένου να διασφαλιστεί η περαιτέρω ακώλυτη διαμονή τους στη Χώρα, και να επιτευχθεί, στον πληρέστερο δυνατό βαθμό, η κοινωνική τους ένταξη”. Μήπως το υπονοούμενου της συγκεκριμένου παραγράφου είναι «να επιτευχθεί ο κοινωνικός τους αποκλεισμός, υποβαθμίζοντάς τους σε πολίτες δεύτερης κατηγορίας πολλών ταχυτήτων»! Διότι αν μιλάμε για κοινωνική ένταξη, η εύλογη ερώτηση που θα προέκυπτε θα ήταν: ένταξη που? Σε ποία κοινωνία?! Η δεύτερη γενιά των μεταναστών είναι παιδιά που γεννήθηκαν ή ήρθαν σε πολύ μικρή ηλικία στην Ελλάδα, επομένως, δεν τίθεται θέμα ένταξης. Κοινωνικοποιήθηκαν σύμφωνα με το Ελληνικό μοντέλο. Φοιτούν σε Ελληνικά εκπαιδευτικά ιδρύματα. Μιλάνε την Ελληνική γλώσσα καλύτερα από την μητρική γλώσσα, που πολλές φορές δεν την μιλάνε και καθόλου. Πού μπορεί να είναι κοινωνικά ενταγμένη η δεύτερη γενιά εάν δεν είναι στην Ελληνική κοινωνία? Μήπως στην κοινωνία της χώρας καταγωγής τους, στην οποία δεν έχουν πάει ποτέ ή στην καλύτερη περίπτωση την έχουν επισκεφθεί ως τουρίστες στις διακοπές? Πως θα εξασφαλίσουμε την κοινωνική συνοχή και την κοινωνική ισότητα (έννοιες-καραμέλες που τόσο υποκριτικά ακούγονται στα στόματα των πολιτικών)? Μήπως, άραγε, με διαμένοντες δεύτερης κατηγορίας?
Ομολογώ, ότι με τρομάζει το γεγονός ότι χαράζονται πολιτικές που κατέχονται από τάσεις κοινωνικής αυτοκτονίας, δημιουργώντας συνειδητά διαφορετικές και συγκρουόμενες κατηγορίες πολιτών-διαμενόντων, καταδικασμένες στο περιθώριο.
Τέλος, αντί για υστερόγραφο, αντιγράφω ένα γνωστό ανέκδοτο που ταιριάζει με τη δική μας περίπτωση: «Στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ένας Γερμανός αξιωματικός επισκέφθηκε τον Πικάσο στο ατελιέ του, είδε την «Guernica», σοκαρίστηκε και τον ρώτησε: Εσείς το φτιάξατε αυτό; Ο Πικάσο απάντησε ήρεμα: Όχι, ΕΣΕΙΣ το κάνατε.

Από το ιστολόγιο της Mia Farrow...

Κείμενο της Mia Farrow και του Eric Reeves προς δημοσίευση στη Walt Street Journal της 6ης Σεπτεμβρίου για τα (θλιβερά) τεκταινόμενα στη σουδανική επαρχία Darfur ...

Now Sudan is Attacking Refugee Camps

At 6 a.m. on the morning of Aug. 25, Kalma camp, home to 90,000 displaced Darfuris, was surrounded by Sudanese government forces. By 7 a.m., 60 heavily armed military vehicles had entered the camp, shooting and setting straw huts ablaze. Terrified civilians -- who had previously fled their burning villages when they were attacked by this same government and its proxy killers the Janjaweed -- hastily armed themselves with sticks, spears and knives. Of course, these were no match for machine guns and automatic weapons. By 9 a.m., the worst of the brutal assault was over. The vehicles rolled out leaving scores dead and over 100 wounded. Most were women and children...(click here for the rest of the story)

Υ.Γ Μετά από 5 χρόνια εμφύλιου σπαραγμού στην πολύπαθη αφρικανική επαρχία Darfur, περίπου 300.000 άθρωποι έχουν σκοτωθεί και 2,5εκ. έχουν εκτοπιστεί, γεγονότα που συνθέτουν μία από τις μεγαλύτερες ανθρωπιστικές κρίσεις του 21ου αιώνα.

Learn about the genocide

Παιδική εκμετάλλευση: αποτίμηση του Συνεδρίου της Διεθνούς των Παιδικών Δικαιωμάτων

Αναδημοσίευση του άρθρου του καθηγητή Θ. Κουτρούκη στην Ελευθεροτυπία της 21/8

Παιδική εργασία: το μεροκάματο του Ρατζίβ

Του ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΚΟΥΤΡΟΥΚΗ*

Περισσότερα από 260 εκατομμύρια παιδιά βιώνουν σήμερα έναν κυκεώνα ποικιλόμορφων μορφών αδυσώπητης εκμετάλλευσης, που εκτείνονται από τη δουλεία μέχρι την απασχόληση με ελάχιστη αμοιβή σε ιδιαίτερα σκληρές και ανθυγιεινές συνθήκες, ενώ πλέον το φαινόμενο δεν περιορίζεται στον Τρίτο Κόσμο αλλά έχει επεκταθεί και στις αναπτυγμένες χώρες. Με αυτό καθώς και άλλα στοιχεία αναφορικά με την παιδική εργασία και την εκμετάλλευση των παιδιών ασχολήθηκε το συνέδριο της Διεθνούς των Παιδικών Δικαιωμάτων, που πραγματοποιήθηκε στο Καΐρνς της Αυστραλίας στις αρχές του Αυγούστου.
Κύριος στόχος της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας (ΔΟΕ) αναφορικά με την παιδική εργασία είναι ο προσδιορισμός ενός ελάχιστου ορίου ηλικίας των εργαζομένων και η προστασία των παιδιών από επαγγέλματα που εμποδίζουν την πλήρη ανάπτυξή τους.
Ωστόσο, η απασχόληση των παιδιών συχνά συμβαδίζει με την παιδική εργασία κάτω από ένα ελάχιστο ηλικιακό όριο, συνθήκες εργασίας που είναι επικίνδυνες για τη σωματική, φυσική ή ηθική υγεία του παιδιού, αλλά και από τις «άθλιες» μορφές παιδικής εργασίας που, κυρίως -αλλά όχι αποκλειστικά- στον Τρίτο Κόσμο, συνδυάζονται με τη δουλεία, το δουλεμπόριο, την προσωπική δουλεία στον πιστωτή/εργοδότη, τον εξαναγκασμό των παιδιών να συμμετέχουν σε πορνεία ή πορνογραφία κ.λπ. Η μεγάλη πλειονότητα των εργαζόμενων παιδιών στον κόσμο απασχολούνται στη γεωργία, την αλιεία, τη θήρα και τη δασοκομία, ενώ μικρότερο ποσοστό απασχολούνται στη βιομηχανία, το εμπόριο, τα εστιατόρια και τα ξενοδοχεία.
Το συνέδριο ασχολήθηκε με την πρόοδο στις παγκόσμιες προσπάθειες για την εξάλειψη της παιδικής εργασίας και εκμετάλλευσης, τον ρόλο των διεθνών και εθνικών οργανισμών, των επιχειρήσεων καθώς και των κυβερνήσεων. Τα ειδικότερα θέματα του συνεδρίου αφορούσαν τα δικαιώματα των παιδιών, την εμπορία παιδιών (trafficking), τη δέσμευση των επιχειρήσεων στη μείωση της παιδικής εργασίας, τη σχέση παιδικότητας και εργασίας, τον ρόλο των μη κυβερνητικών οργανισμών, το AIDS και τα παιδιά, την επικινδυνότητα του κυβερνοχώρου για τα παιδιά, τις συνθήκες απασχόλησης των παιδιών, την εκμετάλλευση των παιδιών και την προστασία τους.
Η διεθνής αλλά και οι εθνικές εμπειρίες δείχνουν ότι η προώθηση της οικονομικής ανάπτυξης, ο σεβασμός των κοινωνικών προτύπων εργασίας, η διάδοση της εκπαίδευσης σε όλους και η βέλτιστη κατανόηση των αναγκών και δικαιωμάτων του παιδιού μπορούν να δρομολογήσουν τη σημαντική μείωση της παιδικής εργασίας και την επαναφορά των «παιδιών ενός κατώτερου θεού» στον φυσικό τους χώρο, το σχολείο.
Στο συνέδριο, τέλος, διαπιστώθηκε ότι η διευρυμένη εφαρμογή των διεθνών προτύπων εργασίας της ΔΟΕ και η παράλληλη συστράτευση των κυβερνήσεων, της εκπαιδευτικής κοινότητας, των κοινωνικών εταίρων (εργοδοτικές οργανώσεις, επιχειρήσεις, συνδικάτα), καθώς και των οργανώσεων της κοινωνίας των πολιτών μπορούν να αποτελέσουν μια αποτελεσματική απάντηση στο οικουμενικό αίτημα για την εξάλειψη της παιδικής εργασίας.

* Ο Θεόδωρος Κουτρούκης είναι επίκουρος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου (t.koutroukis@fme.aegean.gr)

Υ.Γ. Μερικά χρήσιμα link:

• International Conference on Child Labour and Child Exploitation
• Children's Rights International
• International Labour Organization
  
• Convention of the rights of child
  

Play Fair 2008 - Respect Workers' Rights

(Συνέχεια του προηγούμενου post:
Ενημέρωση για διεθνείς δράσεις (activism) σχετικά με την υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, με αφορμή τους Ο.Α.)

Η "καμπάνια" Play Fair 2008 επιδιώκει την προσέλκυση του διεθνούς ενδιαφέροντος για τις εργασιακές συνθήκες στην παγκόσμια αθλητική βιομηχανία (ένδυση, υπόδηση, εξοπλισμός...). Κεντρικός στόχος των συμμετεχόντων στην πρωτοβουλία είναι η άσκηση πίεσης προς εθνικά κράτη και διεθνείς οργανισμούς για την κατάργηση του υφιστάμενου εργασιακού συστήματος εκμετάλλευσης και εκτεταμένης ανομίας (παραβιάσεις διεθνών συνθηκών) και την αποτελεσματική (έλεγχος) υπεράσπιση των εργασιακών δικαιωμάτων των εργαζομένων.
Εδώ, μπορείτε να διαβάσετε τη σχετική διακήρυξη για τους Ο.Α του Πεκίνου, όπου καταγράφονται αναλυτικά τα αιτήματα της πρωτοβουλίας, καθώς και τα αποτελέσματα των δράσεών της κατά τη διάρκεια των Ο.Α στην Αθήνα. Στο site του Play Fair 2008, υπάρχουν αναλυτικές πληροφορίες για τους υποστηρικτές της πρωτοβουλίας και τη δυνατότητα συμμετοχής των πολιτών στις δράσεις της.

BEIJING 2008: I blog for Human Rights - Take Action

Η διεθνής οργάνωση για τα ανθρώπινα δικαιώματα Human Rights Watch
προωθεί δράσεις και πρωτοβουλίες για την ενημέρωση της διεθνούς κοινής γνώμης περί την - θλιβερή - κατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Κίνα και την άσκηση ισχυρής πίεσης προς την παγκόσμια κοινότητα προκειμένου να διαμορφωθούν οι προϋποθέσεις για μία αποτελεσματική διεθνή παρέμβαση. Η αξιοποίηση του διαδικτύου, των blog και του ηλεκτρονικού ακτιβισμού είναι ιδιαίτερα σημαντική για την ενημέρωση των πολιτών και τη διάδοση της πρόσκλησης για συμμετοχή στις δράσεις της οργάνωσης.
Εφόσον επισκεφτείτε την ιστοσελίδα θα διαπιστώσετε ότι έχει σχεδιαστεί μία ειδική φόρμα επιστολής, όπου μπορεί να συμπληρωθεί από κάθε πολίτη και να σταλεί στον Πρόεδρο της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής, Jacques Rogge.Εδώ, μπορείτε να δείτε μία λίστα με τα κυριότερα προβλήματα παραβιάσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Κίνα.
Η Οργάνωση θεωρεί ότι η συμμετοχή των blogger στη διαδικασία ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης των πολιτών είναι εξόχως σημαντική και ως εκ τούτου απευθύνει πρόσκληση σε όλους να συμμετέχουν στην "καμπάνια" I blog for human rights, τοποθετώντας το σχετικό εικονίδιο στο blog ή/και στις σχετικές με τα ανθρώπινα δικαιώματα αναρτήσεις.
Εφόσον δεν μπορούμε πλέον να αποφύγουμε την εμπορευματοποίηση των Αγώνων, ας διασώσουμε τουλάχιστον τα ανθρώπινα δικαιώματα. Όποιος επιθυμεί μπορεί να χρησιμοποιήσει αυτή την ανάρτηση για τη διάδοση του μηνύματος.

No One to Turn to

Υπό αυτόν τον τίτλο δημοσιεύεται η συγκλονιστική έκθεση (No one to turn to) της βρετανικής ανθρωπιστικής οργάνωσης "Save the Children" σχετικά με τις περιπτώσεις σεξουαλικής εκμετάλλευσης/κακοποίησης παιδιών από μέλη ανθρωπιστικών οργανώσεων ή/και διεθνών ειρηνευτικών αποστολών. Η έκθεση αναδεικνύει -μεταξύ άλλων- το κρίσιμο πρόβλημα της συστηματικής απόκρυψης του φαινομένου υπό το φόβο - κίνδυνο απώλειας της ανθρωπιστικής βοήθειας. Η έκθεση αποτελεί προϊόν ενδελεχούς εμπειρικής έρευνας (group discussions, meetings, interviews...) της οργάνωσης σε τρεις χώρες: Ακτή Ελεφαντοστού, Νότιο Σουδάν και Αϊτή (στην έκθεση υπάρχει ειδικό κεφάλαιο με τη μεθοδολογία της έρευνας). Από την έρευνα προκύπτουν περιπτώσεις παιδικής σεξουαλικής κακοποίησης με δράστες προερχόμενους συνολικά από 23 διεθνείς οργανώσεις (ανθρωπιστικές, ειρηνευτικές...) με διαφορετικές αποστολές: επισιτιστική βοήθεια, φροντίδα, εκπαίδευση, ασφάλεια, υγεία, στέγαση, ανασυγκρότηση. Ειδικότερα στην Αϊτή και στην Ακτή Ελεφαντοστού, πλήθος περιπτώσεων καταγράφεται με δράστες στρατιώτες του τμήματος ειρηνευτικών επιχειρήσεων του ΟΗΕ (UN Department of Peecekeeping Operations). Σε ό, τι αφορά τη θέση των δραστών στην ιεραρχική δομή των οργανώσεων, συναντώνται περιπτώσεις από όλο το φάσμα της ιεραρχίας, από οδηγούς και φύλακες μέχρι ανώτερους διευθυντές (senior managers). Οι κύριες μορφές εκμετάλλευσης που διαπιστώνονται είναι οι βιασμοί, η αναγκαστική πορνεία, οι παρενοχλήσεις, η πορνογραφία, η ανταλλαγή ανθρωπιστικής βοήθειας με σεξουαλικές υπηρεσίες κτλ. Στο τέλος της έκθεσης, απευθύνεται δραματική έκκληση στη διεθνή κοινότητα για τη σύσταση ειδικής διεθνούς επιτροπής επιτηρητών με αρμοδιότητα την προληπτική δράση και τον αποτελεσματικό έλεγχο αυτού του απάνθρωπου φαινομένου από τους "επαγγελματίες ανθρωπιστές".

Δείτε εδώ την σχετική αναφορά της Καθημερινής υπό τον εύστοχο τίτλο "Τα παιδιά κινδυνεύουν από διεστραμμένους «σωτήρες»".

Διάλογος για τις σύγχρονες προκλήσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων

Η ανάρτηση επιδιώκει να οριοθετήσει το πλαίσιο ενός γόνιμου διαλόγου σχετικά με τις ανισότητες και τις διακρίσεις στο πεδίο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, διατυπώνοντας μερικά κρίσιμα θέματα που το είδος της αναλυτικής τους προσέγγισης και η θεσμική - πολιτική - κοινωνική τους αντιπετώπιση συντείνουν επαρκώς στη διαμόρφωση της φύσης και του χαρακτήρα του κράτους και της κοινωνίας. Ειδικότερα, προωθώ για συζήτηση ζητήματα που πιεστικά αναδεικνύονται σε ένα σύγχρονο, δημοκρατικό, διαφοροποιημένο και πολυπολιτισμικό περιβάλλον. Αναμφίβολα, η δημόσια πολιτική και κοινωνική συζήτηση περί τα θέματα αυτά δέχεται ισχυρές "μεροληπτικές (bias)" πιέσεις από την δεδομένη ισχύ της παραδοσιακής κοινωνικής κουλτούρας, της ιστορικής εμπειρίας και των δεδομένων εθνικο-πολιτικών "αναγκαιοτήτων". Παραθέτω τον σύντομο κατάλογο των θεμάτων - ερωτημάτων προς συζήτηση:

α) Ζήτημα σχέσεων εκκλησίας - κράτους: πώς προστατεύονται τα δικαιώματα των αλλόθρησκων, των ετερόδοξων, των αγνωστικιστών, των άθεων ...; Υπάρχει περιορισμός έκφρασης και συνείδησης γι΄αυτές τις κοινωνικές ομάδες; Βρίσκονται σε μειονεκτική θέση; Τι πρέπει να γίνει;

β) Ζήτημα θεσμικής (πολιτικής και νομικής) και κοινωνικής μεταχείρισης των μεταναστών (διαδικασία νομιμοποίησης, άσυλο, ιθαγένεια, γλώσσα, ταυτότητα...). Ποια είναι τα πιεστικότερα προβλήματα και πώς αντιμετωπίζονται;

γ) Νέα ανθρώπινα δικαιώματα: πώς βελτιώνεται η κοινωνική θέση και πώς προασπίζονται τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων, των φυλακισμένων, των πορνών, των τοξικοεξαρτημένων, των τρανσέξουαλ....;

δ) Γλωσσικές και εθνοτικές μειονότητες: τι προβλήματα υπάρχουν (αναγνώριση ή όχι); ποιος είναι ο ορθολογικότερος και δικαιότερος τρόπος προσέγγισης του θέματος;

Bloggers Unite for Human Rights

H θλιβερή 'Στατιστική της Θανατικής Ποινής'.

Από τα ευρήματα της ετήσιας στατιστικής έρευνας της Διεθνούς Αμνηστίας για τις θανατικές καταδίκες και εκτελέσεις (έτος 2007)...

Τουλάχιστον 1.252 άνθρωποι εκτελέσθηκαν σε 24 χώρες και 3.347 καταδικάστηκαν σε θάνατο σε 51 χώρες. Περισσότεροι από 27.500 άνθρωποι αναμένεται να καταδικαστούν σε θανατική ποινή παγκοσμίως. Τα στοιχεία των εκτελέσεων εμφανίζουν αυξητική τάση. Π.χ, το Ιράν εκτέλεσε τουλάχιστον 317 ανθρώπους, η Σαουδική Αραβία 143 και το Πακιστάν 135 - σε σύγκριση με 177, 39 και 82 εκτελέσεις αντίστοιχα το 2006. Το 88% των 'γνωστών' εκτελέσεων πραγματοποιήθηκε σε πέντε χώρες: Κίνα, Ιράν, Σαουδική Αραβία, Πακιστάν και ΗΠΑ. Η Σαουδική Αραβία έχει τον υψηλότερο κατά κεφαλή αριθμό εκτελέσεων, ενώ ακολουθούν το Ιράν και η Λιβύη. Η Διεθνής Αμνηστία επιβεβαιώνει τουλάχιστον 470 εκτελέσεις στην Κίνα - ο υψηλότερος γενικός αριθμός. Εντούτοις, η Οργάνωση διατείνεται ότι ο πραγματικός αριθμός των εκτελέσεων στην Κίνα είναι, αναμφισβήτητα, πολύ υψηλότερος (μυστικές εκτελέσεις). Τρεις χώρες - Ιράν, Σαουδική Αραβία και Υεμένη - καταδίκασαν σε θάνατο και εκτέλεσαν ανήλικους (κάτω των 18), παραβαίνοντας το Διεθνές Δίκαιο.

Στα θετικά, καταγράφεται Ψήφισμα (με καθαρή πλειοψηφία) της Γενικής Συνέλευσης των Η.Ε τον Δεκέμβριο του 2007 για την κατάργηση της ποινής του θανάτου παγκοσμίως. Ωστόσο, ο δρόμος για την κατάργηση αυτής της ολέθριας ποινής είναι ακόμα μακρύς....

Stop Darfur - Day for Darfur April 13 2008

Global Day for Darfur (13th April)

Με πρωτοβουλία της Διεθνούς Αμνηστίας, του Παρατηρητηρίου για τα Aνθρώπινα Δικαιώματα (ΗRW) και της Συμμαχίας 'Σώστε το Νταρφούρ', πραγματοποιούνται την Κυριακή 13 Απριλίου σε 30 χώρες, διαδηλώσεις διαμαρτυρίας για τις δραματικές ανθρωπιστικές διαστάσεις της κρίσης στη σουδανική επαρχία Νταρφούρ. Μετά από 5 χρόνια εμφύλιου σπαραγμού, περίπου 200.000 άθρωποι έχουν σκοτωθεί και 2εκ. έχουν εκτοπιστεί, γεγονότα που συνθέτουν μία από τις μεγαλύτερες ανθρωπιστικές κρίσεις του 21ου αιώνα. Ο στόχος της πρωτοβουλίας 'Global Day for Darfur' είναι να στραφεί το ενδιαφέρον της παγκόσμιας κοινής γνώμης στη σουδανική επαρχία και να ασκηθεί αποτελεσματική πίεση για μία ενεργητική διεθνή παρέμβαση προκειμένου να δοθεί λύση σ'αυτή την απάνθρωπη τραγωδία.

Υ.Γ. Επισκεφτείτε τους συνδέσμους των οργανώσεων που συμμετέχουν στην πρωτοβουλία για εκτενείς πληροφορίες. Θα ήταν ωφέλιμο - μέσω των blog - να ενημερωθεί και να ευαισθητοποιηθεί η κοινή γνώμη για τα όσα συμβαίνουν στην πολύπαθη αφρικανική επαρχία.

Οι 'Ανέγγιχτοι' και το ινδικό απαρτχάιντ ΙΙ

Συνέχεια από προηγούμενη ανάρτηση... Στο πλαίσιο της παράδοσης της ινδουιστικής κοινωνίας, η κάστα των 'Ανέγγιχτων' (Dalit), η έσχατη τάξη στην ινδική κοινωνική ιεραρχία, ιστορικά συνδέεται με επαγγέλματα θεωρούμενα - βάσει της ινδουιστικής παράδοσης - ως μολυσματικά (οδοκαθαριστές, καθαριστές αποχωρητηρίων κτλ.). Όσοι ασχολούνται με τέτοιου είδους δραστηριότητες θεωρούνται μολυσματικοί και η 'ασθένειά' τους είναι μεταδοτική. Η επιβίωση αυτής της αναχρονιστικής και ρατσιστικής διάκρισης εις βάρος των 'Ανέγγιχτων', αν και θεσμικά (συνταγματικά) απαγορεύεται, οφείλεται στη δυναμική επιρροή της ινδουιστικής παράδοσης στη συγκρότηση της ινδικής κοινωνικής κουλτούρας. Οι κοινωνικές συνέπειες για τους Dalit είναι δραματικές εφόσον αποκλείονται από την κοινωνική ζωή των λοιπών καστών της ινδουιστικής ιεραρχίας (δείτε την προηγούμενη ανάρτηση). Παραθέτω ορισμένα στοιχεία: Οι περισσότεροι Dalit στην Ινδία (περίπου 170εκ.) δεν έχουν πολιτικά δικαιώματα, διαβιούν κάτω από το όριο της φτώχειας, κατοικούν σε συνθήκες γκέτο, δεν έχουν ιδιοκτησιακά δικαιώματα, τα 2/3 είναι αναλφάβητοι, δεν τους επιτρέπεται η είσοδος σε ναούς και νοσοκομεία, ενώ είναι συχνά θύματα αυθαίρετων συλλήψεων, βασανισμών και δολοφονιών
Οι Dalit γυναίκες στερούνται βασικών ανθρώπινων δικαιωμάτων, είναι συχνά θύματα σεξουαλικής βίας, trafficking και επιβεβλημένης πορνείας από άνδρες ανώτερων καστών, ενώ χιλιάδες πεθαίνουν από AIDS.
Το ζήτημα της καταπίεσης και των διακρίσεων των Dalit καταγράφεται ως μία από τις μεγαλύτερες παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο σύγχρονο κόσμο (4% του παγκόσμιου πληθυσμού). Διόλου απροσδόκητα, το καθεστώς των Dalit θεωρείται ως το μόνο αντίστοιχο του απαρτχάιντ στη Ν. Αφρική.
Οι Dalit στην Ελλάδα (περίπου το 60% των Ινδών), ενώ προστατεύονται θεσμικά και νομικά από την Πολιτεία, υφίστανται σημαντικές διακρίσεις από τις 'ανώτερες κάστες' των κοινοτήτων τους.

Σε επόμενη ανάρτηση θα αναφερθώ σε ζητήματα θεσμικού - νομικού ενδιαφέροντος σχετικά με τα δικαιώματα των Dalit.

Οι 'Ανέγγιχτοι' και το ινδικό απαρτχάιντ Ι

Στην Ινδία απαντάται το πιο αυστηρό σύστημα κοινωνικής ιεραρχίας (το μοντέλο των καστών), το οποίο έχει διαρθρωθεί βάσει των ιστορικών (εδώ και 3000 χρόνια) θρησκευτικών επιταγών των ιερών κειμένων του Ινδουισμού (Βέδες) που οριοθετούν με σαφήνεια και αυστηρότητα τον κοινωνικό ρόλο, τις υποχρεώσεις και τα δικαιώματα κάθε κοινωνικής ομάδας (κάστας/Βάρνα στα ινδικά). Ιεραρχικά, η ανώτερη τάξη είναι η κάστα των κληρικών (Βραχμάνοι), έπονται οι πολεμιστές (Κσατρίγια), οι έμποροι (Βασύγια) και οι εργάτες (Σούντρα). Ο κοινωνικός διαχωρισμός των Ινδών εδράζεται στο κληρονομικό κριτήριο. Όσοι γεννήθηκαν έξω από το σύστημα των τεσσάρων Βάρνα ονομάζονται 'Ανέγγιχτοι' (ντάλιτ στην τοπική διάλεκτο που σημαίνει θρυμματισμένοι) και αποτελούν την πιο περιθωριοποιημένη κοινωνική ομάδα που θεωρείται μιασματική (είναι κατώτερη από τα ζώα!). Αν κάποιος ντάλιτ (περίπου 170 εκ.) αγγίξει κάποιον από ανώτερη κάστα, ο τελευταίος πιστεύει ότι έχει μολυνθεί και υπόκειται σε μια σειρά τελετουργίες προκειμένου να εξαγνιστεί. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα οι ντάλιτ να πέφτουν θύματα κοινωνικού αποκλεισμού, εκμετάλλευσης, βίας και αδικίας. Οι ντάλιτ έχουν επίσης περιορισμένη πρόσβαση σε εδάφη, στην εργασία, την εκπαίδευση και την ιατρική περίθαλψη. Αν και νομικώς το 1950 καταργήθηκε το σύστημα των καστών στην Ινδία και υπάρχουν μερικά ινδουιστικά σχολεία στα οποία δεν παρουσιάζονται διακρίσεις, η μεγαλύτερη δημοκρατία στον κόσμο δεν έχει καταφέρει μέχρι σήμερα να διασφαλίσει τα θεμελιώδη δικαιώματα των ντάλιτ και να προστατεύσει τον πληθυσμό της. Είναι χαρακτηριστικό ότι, δεν τους επιτρέπεται να φορούν παπούτσια ή να περιμένουν σε στάση λεωφορείου, δεν μπορούν να λάβουν αλληλογραφία στο σπίτι τους, δέχονται συνεχώς επιθέσεις και προσβολές, ενώ στα περισσότερα σχολεία τα παιδιά τους κάθονται χωριστά από τους συμμαθητές τους.

Για περισσότερες πληροφορίες σας παραπέμπω σε σχετική δημοσιογραφική έρευνα του Εξάντα και στον ιστοχώρο του Διεθνούς Δικτύου Αλληλεγγύης για τους Dalit. Επίσης, δείτε εδώ ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου σχετικά με την κατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των ντάλιτ στην Ινδία.

Κίνα: Ολυμπιακό μετάλλιο στην παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων

Αναμφίβολα, η κρατική τρομοκρατία της 'κομμουνιστικής' Κίνας στο Θιβέτ αναδεικνύει το εύρος της ισχνής υπεράσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη χώρα διεξαγωγής των Ολυμπιακών Αγώνων. Τα γεγονότα στο Θιβέτ μετατόπισαν το ζήτημα της παραβίασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην παγκόσμια επικαιρότητα, αν και πριν από αυτά η κατάσταση ήταν εξίσου τραγική. Η κατάσταση στην Κίνα είναι εξαιρετικά προβληματική λόγω των συνεχών ελέγχων και της καταπίεσης, του φιμώματος των μέσων ενημέρωσης και της παρενόχλησης των αντιφρονούντων. Οι διώξεις, οι φυλακίσεις, τα στρατόπεδα εργασίας, η θανατική ποινή και οι εγκλεισμοί στα ψυχιατρεία αποτελούν συνήθεις πρακτικές του κινεζικού κράτους προς όλους όσοι εναντιώνονται στο σημερινό status quo. Μήπως η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή πρέπει άμεσα να παρέμβει και να ασκήσει ισχυρές πιέσεις στην Κίνα;(τον καιρό του απαρτχάιντ είχε απαγορεύσει τους ολυμπιακoύς αγώνες που θα γίνονταν στη νότια Αφρική). Ο διεθνής στρουθοκαμηλισμός είναι σκανδαλώδης και προκαλεί αλγεινή εντύπωση. Κι αν η απαγόρευση των Αγώνων σήμερα θεωρείται αδύνατη, τότε η διεθνής παρέμβαση οφείλει να ασκήσει όλα τα πιθανά μέσα ώστε οι Αγώνες να χρησιμοποιηθούν ως όχημα για τη δραστική βελτίωση της κατάστασης στην μεταολυμπιακή Κίνα. Εφόσον δεν μπορούμε πλέον να αποφύγουμε την εμπορευματοποίηση των Αγώνων, ας διασώσουμε τουλάχιστον τα ανθρώπινα δικαιώματα

Ενδιαφέρον link:Διακομματική Ομάδα του Ε. Κοινοβουλίου για το Θιβέτ

Y.Γ. Παραπέμπω στο άρθρο του Π. Μανδραβέλη με τίτλο 'Στα κατεχόμενα του Θιβέτ'. Προσέξτε ειδικά την πρώτη παράγραφο!!

Νέα Δικαιώματα: σύγχρονες προκλήσεις για μία προοδευτική κοινωνία

Στο περιθώριο των Συνεδριακών διαδικασιών του ΠΑ.ΣΟ.Κ πραγματοποιήθηκε με πρωτοβουλία του Republic μία πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση περί τα νέα δικαιώματα και τις κοινωνικές - πολιτικές προκλήσεις που εγείρει η ανάγκη για μία προοδευτική, ανοιχτή, πολυπολιτισμική και ανεκτική κοινωνία. Κεντρικοί ομιλητές ήταν ο Φίλιππος Σαββίδης (ΙΣΤΑΜΕ), ο Γρηγόρης Βαλλιανάτος (Ελληνικό Παρατηρητήριο Συμφωνιών του Ελσίνκι), η Μαριαλένα Κλώκα (Uncovered City), η Ευαγγελία Βλάμη (ΟΛΚΕ), και ο Παύλος Χατζόπουλος (Re-public). Επίσης, συμμετείχαν ο καθηγητής Αχιλλέας Μητσός και η Γραμματέας Διεθνών Σχέσεων του ΠΑ.ΣΟ.Κ, Πωλίνα Λάμψα.

Το γενικό συμπέρασμα της συζήτησης αφορά στην αδήριτη ανάγκη να δoθούν πειστικές απαντήσεις από το πολιτικό σύστημα και την κοινωνία στα πιεστικά προβλήματα που προκύπτουν από τις κοινωνικές, θεσμικές και πολιτικές διακρίσεις εις βάρος ορισμένων κοινωνικών ομάδων που τοποθετούνται εκ των πραγμάτων στο κοινωνικό περιθώριο και εξωθούνται στον κοινωνικό αποκλεισμό (μετανάστες, ομοφυλόφιλοι, τρανσέξουαλ, πόρνες, φυλακισμένοι κτλ.). Η προώθηση των νέων δικαιωμάτων απαιτεί πολιτικό δυναμισμό, κοινωνική ενεργοποίηση και συστηματική διεκδίκηση. Το παράδειγμα της εφαρμογής φιλελεύθερων πολιτικών από τους Ισπανούς Σοσιαλιστές είναι ενδεικτικό.

Υ.Γ. Δυστυχώς, η συζήτηση δεν προσέλκυσε το ενδιαφέρον των συμμετεχόντων στο Συνέδριο, οι οποίοι περί άλλα τύρβαζαν (ο νοών νοείτω!)