Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αναδημοσιεύσεις. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αναδημοσιεύσεις. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

3/11/10

Kαινοτομία: Κράτος ή αγορά;

2 comments

Innovation: It Isn’t a Matter of Left or Right,
by
STEVEN JOHNSON

Published: October 30, 2010 - New York Times


AUTHORS quickly find a certain predictability to many of the questions they encounter on a book tour. But a few weeks ago, during the second stop on the tour for my new book, I found myself being interviewed in front of a Seattle audience and responding to an opening question that I had never been asked before: “Are you a Communist?”

The question was intended as a joke, but like the best jokes, it played on the edges of an important and uncomfortable truth. I had just spent four years writing a book about the innovative power of open systems that work outside of or parallel to traditional market environments: the amateur scientists of the Enlightenment, university research labs, open source software platforms.

In my research, I analyzed 300 of the most influential innovations in science, commerce and technology — from the discovery of vacuums to the vacuum tube to the vacuum cleaner — and put the innovators of each breakthrough into one of four quadrants. First, there is the classic solo entrepreneur, protecting innovations in order to benefit from them financially; then the amateur individual, exploring and inventing for the love of it. Then there are the private corporations collaborating on ideas while simultaneously competing with one another. And then there is what I call the “fourth quadrant”: the space of collaborative, nonproprietary innovation, exemplified in recent years by the Internet and the Web, two groundbreaking innovations not owned by anyone.

The conventional wisdom, of course, is that market forces drive innovation, with businesses propelled to new ideas by the promise of financial reward. And yet even in the heyday of industrial and consumer capitalism over the last two centuries, the fourth quadrant turns out to have generated more world-changing ideas than the competitive sphere of the marketplace. Batteries, bifocals, neonatal incubators, birth control pills — all originated either in amateur labs or in academic environments.

Now-ubiquitous technology like GPS was created by public-sector agencies for its original military use. And most of the building-block innovations that make GPS possible — satellites themselves, or the atomic clocks that let them coordinate their signals so precisely — were first conceived in nonmarket environments.

The fourth quadrant, however, is not locked in a zero-sum conflict with markets. As in the case of GPS, this fourth space creates new platforms, which then support commercial ventures.

In the next decade, we will most likely see a wave of profitable medical products enabled by genomic science. But that underlying scientific platform — most importantly, the ability to sequence and map DNA — was almost entirely developed by a decentralized group of academic scientists working outside the commercial sector in the 1960s and ’70s.

The Internet is the ultimate example of how fourth-quadrant innovation actually supports market developments: a platform built by a loosely affiliated group of public-sector and university visionaries that has become one of the most powerful engines of wealth creation in modern times.

Why has the fourth quadrant been so innovative, despite the lack of traditional economic rewards? The answer, I believe, has to do with the increased connectivity that comes from these open environments. Ideas are free to flow from mind to mind, and to be refined and modified without complex business development deals or patent lawyers. The incentives for innovation are lower, but so are the barriers.

The problem with the fourth quadrant is that it doesn’t fit neatly into our conventional left/right political categories. That’s why my Seattle interviewer wanted to know whether I had Communist leanings. Because these open systems operate outside the conventional incentives of capitalism, the mind reflexively wants to put them on the side of socialism. And yet they are as far from the command economies that Marx and Engels helped invent as they are from “greed is good” capitalism.

When we champion fourth-quadrant innovation, we are not arguing for top-down bureaucracies and central planning. Stalin would have despised Wikipedia.

My ideas about the fourth quadrant are themselves the product of open collaboration, building on ideas generated by thinkers like Lawrence Lessig, Yochai Benkler, Jonathan Zittrain, Lisa Gansky, Tim O’Reilly, Clay Shirky, Cory Doctorow and many others. I can say with some confidence that not one of these people is a Communist, either. But when you try to use the standard means of categorizing us — are we for unfettered markets, or government intervention? — the answer suddenly becomes very murky.

We are all interested in the crucial kinds of value that emerge outside of traditional market economies and ownership structures. But many of us have advised or created for-profit companies. And we spend very little time talking about — or arguing for — the benevolent wisdom of Big Government.

Consider a recent start-up called Kickstarter, which embodies many of these complex values. Kickstarter is a site that allows individuals to fund creative projects, like movies, art installations, albums and so on. Donors may get special gifts in return for their contributions — signed copies of the final CD or an invitation to the opening — but they don’t own the creations they help support. In just two years of existence, Kickstarter has raised more than $20 million for thousands of projects, taking a small cut of each transaction.

The economic exchange that Kickstarter enables between donors and creators works outside the traditional logic of markets. People are “investing” in others not for the promise of financial reward, but for the social rewards of supporting important work. The artists, on the other hand, are relying on a decentralized network of support, not government grants. And somehow, in the middle of these new models of collaboration, lies Kickstarter itself, a for-profit company that may well make a nice return for its own investors and founders.

So, no, I am not a Communist.

BUT the problem is that we don’t have a word that does justice to those of us who believe in the generative power of the fourth quadrant. My hope is that the blurriness is only temporary, the strange disorientation one finds when new social and economic values are being formed.

The choice shouldn’t be between decentralized markets and command-and-control states. Over these last centuries, much of the history of innovation has lived in a less formal space between those two regimes: in the grad seminar and the coffeehouse and the hobbyist’s home lab and the digital bulletin board. The wonders of modern life did not emerge exclusively from the proprietary clash between private firms. They also emerged from open networks.

Steven Johnson is an author and entrepreneur. His new book, “Where Good Ideas Come From: The Natural History of Innovation,” was published this month.

19/9/10

Απλότητα, αποτυχία, αριστεία: 3A για τη νεανική επιχειρηματικότητα

5 comments
Αναδημοσιεύω το κείμενο που έχει αναρτήσει στο ιστολόγιό του ο Γ. Γάτος (σύμβουλος επιχειρήσεων & διοργανωτής του opencoffee), με αφορμή τη συζήτηση που πραγματοποιήθηκε για τη νεανική επιχειρηματικότητα και την καινοτομία στο πλαίσιο της πρωτοβουλίας της Γενικής Γραμματείας Νέας Γενιάς "Δρούμε, Επιχειρούμε, Καινοτομούμε" που πραγματοποιήθηκε στο Τεχνολογικό Πάρκο Θεσ/νίκης, την περασμένη Τετάρτη. Στην επόμενη ανάρτηση, θα συζητήσω τις δικές μου σκέψεις για αυτή την πολύ ενδιαφέρουσα εμπειρία.

Νεανική Επιχειρηματικότητα; Πάρε Τρία Άλφα

Πόσο εύκολο είναι να απαντήσει κανείς στο ερώτημα «πώς να τονωθεί η νεανική επιχειρηματικότητα»;

Συμμετείχα εχθές σε μία συνάντηση εργασίας ή ακόμα καλύτερα, σε μία ανταλλαγή απόψεων σχετικά με το παραπάνω θέμα. Η πρωτοβουλία ήταν της Γενικής Γραμματείας Νέας Γενιάς (ΓΓΝΓ) η οποία κέρδισε σίγουρα ένα πόντο από εμένα με αυτή της την ενέργεια.

Έχοντας μία γενική ιδέα των αρμοδιοτήτων και δραστηριοτήτων της ΓΓΝΓ η τοποθέτηση μου ήταν πως θα πρέπει να επικεντρωθεί στην εκπαίδευση και ανάπτυξη της επιχειρηματικής κουλτούρας. Μεταξύ άλλων είπα τα εξής:

Να αναλάβει η ΓΓΝΓ τη σύνταξη και διανομή (ηλεκτρονικά και έντυπα) ενός οδηγού για το επιχειρείν, ο οποίος θα απαντά σε όλα τα ερωτήματα που μπορεί να έχουν οι νέοι όταν σκέφτονται να σχεδιάσουν και να υλοποιήσουν κάποια ιδέα τους. Μεσομακροπρόθεσμος στόχος, να εμφυτευθεί το μήνυμα των τριών άλφα: Απλότητα, Αποτυχία, Αριστεία

Επικέντρωση σε απλές ιδέες. Το Google ξεκίνησε ως μία απλή ιδέα, να γίνει εύκολη η εύρεση πληροφοριών στο διαδίκτυο. Το Facebook επίσης, να ενώσει διαδικτυακά του φοιτητές του Harvard. Απλές ιδέες που εύκολα μπορούσε να περιγράψει κάποιος και να τον κατανοήσει κάποιος (δεν λέω πως η υλοποίηση των απλών ιδεών είναι επίσης απλή, αυτό είναι ξεχωριστή συζήτηση).

Η αποτυχία να απενοχοποιηθεί και να αποκτήσει την πραγματική της θέση στη συνείδηση των νέων, δηλαδή ως μέρος της διαρκούς διαδικασίας δια βίου μάθησης.

Να επικρατήσει ως κινητήρια δύναμη των νέων η αρχή της αριστείας αντί της σημερινής τελειότητας την οποία το εκπαιδευτικό σύστημα αναδεικνύει. Το να είναι κανείς τέλειος σε αυτό που κάνει δεν του επιτρέπει να πάρει ρίσκα, καθώς αυτά μπορούν να οδηγήσουν σε λάθη. Αντίθετα, η επιδίωξη άριστων αποτελεσμάτων επιτρέπει τον πειραματισμό, την παρατήρηση, την αξιολόγηση αποτελεσμάτων, τη σύνταξη συμπερασμάτων τα οποία θα επιτρέψουν την επιτυχή ολοκλήρωση των στόχων.

Ένας απλός και κατατοπιστικός οδηγός θα βοηθήσει τους νέους και λιγότερο καταρτισμένους σε θέματα επιχειρηματικότητας να κάνουν ένα σωστό ξεκίνημα.

7/3/10

Ακριβή ανάπτυξη και δίκαιη λιτότητα

1 comments

Άρθρο του κ. Μ. Ματσαγγάνη (καθηγητής Ο.Π.Α) που δημοσιεύτηκε στο "Δαίμονα της Οικολογίας" της εφημερίδας "Η Αυγή"


Η τραγική κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η οικονομία έχει διάφορες όψεις. Η δημόσια συζήτηση συχνά επικεντρώνεται στις πιο ορατές από αυτές, όπως για παράδειγμα στα περίφημα spreads, δηλ. στο υψηλό κόστος δανεισμού. Αυτό είναι λογικό, αφού οι ορατές όψεις της κρίσης τυχαίνει να είναι οι πιο επείγουσες. Από την άλλη, είναι και συγκυριακές, καθώς και άμεσα (όχι εύκολα) αντιμετωπίσιμες. Κάποια στιγμή η κερδοσκοπική πίεση στην οικονομία θα υποχωρήσει. Όμως, δεν θα έχει περάσει η κρίση όταν συμβεί αυτό. Αντίθετα, τότε θα έλθει στην επιφάνεια η μονιμότερη αιτία της, η ουσία της παθογένειας που παράγει ελλείμματα. Και αυτή δεν είναι άλλη από τη δραματική απόσταση μεταξύ των παραγωγικών δυνατοτήτων της οικονομίας και των καταναλωτικών προσδοκιών των πολιτών.

Το παραγωγικό μοντέλο που έχει διαμορφωθεί βασίζεται στους χαμηλούς μισθούς, στη χαμηλή εξειδίκευση, στην περιορισμένη αξιοποίηση της τεχνολογίας, στη δυσπιστία των επιχειρήσεων απέναντι στην καινοτομία, στην κατά συρροή παραβίαση του εργατικού δικαίου, στην περιφρόνηση των φορολογικών και ασφαλιστικών υποχρεώσεων, στην κατασπατάληση των φυσικών πόρων. Πρόκειται για ένα παραγωγικό μοντέλο «φτηνής ανάπτυξης», το οποίο έχει προ πολλού εξαντλήσει την όποια δυναμική του.

Αντίθετα, τα καταναλωτικά πρότυπα που έχουμε υιοθετήσει είναι εφάμιλλα – αν όχι ακριβότερα – πολύ πιο προηγμένων οικονομιών από τη δική μας. Ταυτόχρονα, η παρακμή της δημόσιας παροχής (π.χ. στους τομείς των υπηρεσιών υγείας και εκπαίδευσης) σημαίνει μεγάλη επιβάρυνση για αγαθά που σε άλλες Ευρωπαϊκές χώρες παρέχονται δωρεάν από το κράτος. Με άλλα λόγια, την ώρα που η εθνική οικονομία χάνει έδαφος στις διεθνείς αγορές επειδή παράγει προϊόντα χαμηλής ποιότητας σε όχι συμφέρουσες τιμές, η εγχώρια ζήτηση απορροφά ένα υψηλό επίπεδο κατανάλωσης. Η κατανάλωση αυτή συχνά αφορά εισαγόμενα προϊόντα, ενώ σε σημαντικό βαθμό χρηματοδοτείται από δανεισμό (ιδιωτικό ή δημόσιο).

Είναι φανερό ότι η κατάσταση αυτή δεν είναι βιώσιμη. Όταν κάποιος ζει συνεχώς με δανεικά το χρέος του διογκώνεται και στο τέλος κανείς δεν είναι πρόθυμος να του δανείσει χωρίς όλο και μεγαλύτερες εγγυήσεις. Σε τελευταία ανάλυση, το δίλημμα δεν είναι μεταξύ «σκληρών» ή μη μέτρων σταθεροποίησης, αλλά μεταξύ εξυγίανσης και χρεοκοπίας. Το δυστύχημα είναι ότι, επειδή σπαταλήσαμε τα χρόνια των παχιών αγελάδων (υψηλοί ρυθμοί ανάπτυξης από τα μέσα της δεκαετίας του ‘90), είμαστε τώρα υποχρεωμένοι να επιχειρήσουμε την εξυγίανση μέσα σε συνθήκες οικονομικής ύφεσης.

Η μετάβαση προς ένα άλλο παραγωγικό μοντέλο είναι κάθε άλλο παρά εύκολη. Απαιτεί μια διαφορετική επιχειρηματική κουλτούρα που να σέβεται την εργασία και να επενδύει σε αυτή, με στόχο την παραγωγή ελκυστικών προϊόντων σε ανταγωνιστικές τιμές. Προϋποθέτει επίσης την επικράτηση μιας πιο απαιτητικής ηθικής της εργασίας εκ μέρους των εργαζομένων και των εκπροσώπων τους. Συνεπάγεται τέλος βαθιές μεταρρυθμίσεις για την αποτελεσματική καταπολέμηση χρόνιων προβλημάτων στην οικονομία, στην απασχόληση, στην ασφάλιση, στην εκπαίδευση, στη δικαιοσύνη.

Πάντως, όσο αποφασιστικά (και όσο γρήγορα) και αν κινηθούμε προς την κατεύθυνση της ακριβής ανάπτυξης, η κρίση δεν μπορεί να αφήσει ανεπηρέαστη την κατανάλωση. Κατ’ αρχήν ποσοτικά: λίγοι αμφιβάλλουν ότι μας περιμένουν θυσίες, και μάλιστα για αρκετό καιρό. Όμως, η μονόπλευρη μείωση των εισοδημάτων των μισθωτών δεν θα έχει κανένα αποτέλεσμα όσο διαιωνίζεται η φορολογική ασυλία άλλων κατηγοριών, όσο η κακοδιαχείριση των δημόσιων πόρων παραμένει κανόνας, όσο η διαφθορά εξακολουθεί να κυριαρχεί στη δημόσια ζωή. Συνεπώς, για να έχει αποτέλεσμα η προσπάθεια αντιμετώπισης της κρίσης, θα πρέπει να συμπέσει με την αποκατάσταση της νομιμότητας και την περικοπή της σπατάλης σε όλους τους τομείς. Επίσης, θα πρέπει οι θυσίες να επιμερίζονται ανάλογα με τη δυνατότητα καθενός να συνεισφέρει, αρχής γενομένης από όσους την τελευταία περίοδο πλούτισαν εύκολα. Συνεπώς, η λιτότητα για να είναι οικονομικά αποδοτική και κοινωνικά αποδεκτή θα πρέπει να είναι δίκαιη.

Επί πλέον, η μεγάλη αύξηση της ιδιωτικής κατανάλωσης την προηγούμενη περίοδο δεν έκανε ευτυχέστερους τους πολίτες: τροφοδότησε μια επίπλαστη ευημερία που εξαντλήθηκε στη ρηχή και επιδεικτική συσσώρευση υλικών αγαθών, ενέτεινε τις οικονομικές ανισότητες, ενίσχυσε τις κοινωνικές παθογένειες (το stress, την εγκληματικότητα), επιδείνωσε την καθυστέρηση της δημόσιας υποδομής, επιτάχυνε την καταστροφή του περιβάλλοντος.

Βέβαια, παρότι η αύξηση του εισοδήματος δεν εγγυάται πραγματική ευημερία, η μείωσή του προκαλεί μεγαλύτερη δυστυχία – ιδίως βραχυπρόθεσμα, αφού ανατρέπει προσδοκίες και σχέδια.

Ίσως όμως, μεσοπρόθεσμα, η λιτότητα να είναι ευκαιρία για μια αλλαγή πορείας. Αρκεί να αντιστραφεί η τάση ιδιωτικοποίησης των κοινωνικών αγαθών. Αρκεί να ενισχυθεί η ποιότητα των δημοσίων αγαθών – των ελεύθερων χώρων, των δρόμων και των πλατειών, των αστικών πάρκων και των εθνικών δρυμών, όχι μόνο των δημόσιων νοσοκομείων και σχολείων.

Δεν είναι δύσκολο να φανταστούμε μια εναλλακτική καθημερινότητα: τα παιδιά πηγαίνουν στο δημόσιο σχολείο της γειτονιάς, οι επισκέψεις στο γιατρό είναι δωρεάν, οδηγούμε λιγότερο, περπατάμε και ποδηλατούμε περισσότερο, κυκλοφορούμε με το μετρό ή το λεωφορείο, κολυμπάμε σε ελεύθερες παραλίες (όχι σε οργανωμένες πλαζ), αθλούμαστε στα πάρκα μαζί με τους φίλους μας (όχι στο ιδιωτικό γυμναστήριο μόνοι μας), μαγειρεύουμε συχνότερα στο σπίτι με φίλους, μποϋκοτάρουμε τα πληκτικά αλλά υπερτιμημένα μπαρ ή εστιατόρια.

Ποιος αμφιβάλλει ότι, εάν όλα αυτά συνέβαιναν αληθινά, η λιτότητα (δηλ. η μείωση των χρηματικών εισοδημάτων) θα συμβάδιζε με τη βελτίωση της ποιότητας της ζωής μας;

16/2/10

Το άρθρο του John Lichfield στην Independent

4 comments

Αποσπάσματα από το "Sick man of Europe seeks remedy from wary neighbours"

....Conversations in Athens in the last few days – with politicians, business figures, union leaders, pollsters and people in cafés and on the street – suggest that Greece may now be ready to accept the pain of long overdue reform if the pain is shared evenly. The problem is that nothing in Greece is even; many things are fragmented. The sparkling new Athens metro, largely funded by the EU, co-exists with crumbling third-world pavements. Luxury shops are opening up in the wealthy district of Kolonaki. Two or three blocks away, in the poorer district of Exarchia – epicentre of the 2008 riots – almost half the local shops are boarded up....

...Almost 30 years after joining the EU, Greece remains partly a country of the Levant and the Balkans and not a fully developed European economy or political system. The self-employed, from doctors to restaurant owners, represent two-thirds of the workforce. By entering risibly low but unchallenged tax returns – an average of €4,000 for restaurant owners, €10,000 for lawyers – they pay almost no income tax. The number of state employees has more than doubled to over one million since Greece joined the EU in 1981. Many Greek civil servants retire in their forties or fifties on high pensions....

....Generations of Greeks have shrugged their shoulders at the problems or found their own way through the morass. (The black economy is thought to be 30 per cent of the "real" economy.) But these attitudes may be changing. Paschalis Aganidis, 28, spokesman for "Generation €700" – a centrist pressure group for young Greeks – says that people of his age are beginning to ask why Greece should not be more like other developed nations. "Our society is characterised by corruption, impunity, cronyism and bureaucracy," he said. "The greatest victims of these traditions are young people, who will pay the accumulated debt for decades to come but can't find secure, well-paid jobs. This crisis could be a good thing. Greeks see that things cannot now go on as before."....

23/12/08

Ευρωπαϊκές Διαβουλεύσεις Πολιτών

4 comments
Αναρτώ το mail που έλαβα από το Ινστιτούτο Στατιστικής Τεκμηρίωσης, Ανάλυσης και Έρευνας (ΙΣΤΑΕΡ), του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών, με θέμα την Ευρωπαική Διαβούλευση των Πολιτών για το 2009.

Οι "Ευρωπαϊκές Διαβουλεύσεις Πολιτών 2009" (ECC09), είναι μια πρωτοβουλία που σε μεγάλο βαθμό θα στηριχθεί στην ηλεκτρονική διαβούλευση.

Πρόκειται για ένα Πανευρωπαϊκό πρόγραμμα στα πλαίσια του οποίου πολίτες από κάθε μία από τις 27 χώρες μέλη της Ε.Ε. θα έχουν την ευκαιρία να συζητήσουν για το μέλλον της Ευρώπης στην Εθνική Διαβούλευση Πολιτών στην χώρα τους, συμπεριλαμβανομένης φυσικά και της Ελλάδας. Οι συμμετέχοντες σε αυτόν τον μοναδικό και χωρίς πολιτικές δεσμεύσεις διάλογο θα έχουν την ευκαιρία να ανταλλάξουν απόψεις, να διαμορφώσουν κοινά οράματα για το μέλλον της Ευρώπης και να καταλήξουν σε προτάσεις προς αυτούς που παίρνουν τις πολιτικές αποφάσεις.

Την ευθύνη για την διεξαγωγή του Προγράμματος στην Ελλάδα έχει το Ινστιτούτο Στατιστικής Τεκμηρίωσης Ανάλυσης και Έρευνας του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών.Αντίστοιχη διαδικασία θα γίνει σε όλες τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης με την παρουσία πρωθυπουργών, επιτρόπων και άλλων ηγετών. Η διαδικασία στην Αθήνα θα γίνει ταυτόχρονα με άλλες επτά χώρες της Ένωσης με πανευρωπαϊκή προβολή. Η κατ' αρχήν ημερομηνία διεξαγωγής είναι το διήμερο 14-15 Μαρτίου.

Η ECC09)- θα δώσει σε όλους τους ευρωπαίους πολίτες την ευκαιρία να συμμετάσχουν στην συζήτηση για το πώς μπορεί η ΕΕ να διαμορφώσει το οικονομικό και κοινωνικό μας μέλλον σε έναν παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον, λαμβάνοντας μέρος σε μία συζήτηση σε απ' ευθείας σύνδεση στους εθνικούς δικτυακούς τόπους που ξεκίνησαν την λειτουργία τους στις 3 Δεκεμβρίου ταυτόχρονα σε κάθε κράτος-μέλος της Ε.Ε. Αυτό αποτελεί το πρώτο στάδιο μιας διαδικασίας που θα κορυφωθεί με μια σύνοδο κορυφής των Ευρωπαίων πολιτών τον Μάϊο του 2009.

Για τον σκοπό αυτό, όσοι επιθυμούν να συμμετάσχουν μπορούν να επισκεφθούν την εθνική μας ιστοσελίδα.

Επιπροσθέτως, μπορούν να αποστείλουν μια σύντομη πρόταση για συζήτηση (π.χ. γενικές παρατηρήσεις σχετικά με το ερώτημα: Τι πρέπει να κάνει η ΕΕ για να διαμορφώσει το οικονομικό και κοινωνικό μας μέλλον σε ένα παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον) ή/και να συνεισφέρουν με κάποιες συγκεκριμένες προτάσεις για το οικονομικό και κοινωνικό μέλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Για οποιαδήποτε διευκρίνιση ή περαιτέρω πληροφορία, οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να απευθύνονται στον εκτελεστικό υπεύθυνο του προγράμματος κ. Βαλάντη Μαλέσιο τηλ. 210-8210509, diavoulefsi09@gmail.com)

19/12/08

Ο ...επί μακρόν εμπαιγμός των μεταναστών

6 comments
Ευχαριστώ την Έντα Γκέμι (υποψήφια Διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Αθηνών- Στέκι Πολιτισμού Αλβανών Μεταναστών)
για την ευγενική της άδεια να αναδημοσιεύσω το εξαιρετικό της άρθρο με τίτλο "Εμπαιγμός...Επί Μακρόν", που δημοσιεύθηκε στις 18/12/08 στο συλλογικό blog του ΕΛΙΑΜΕΠ. Πρόκειται για μία εξαιρετική κριτική παρέμβαση για ένα πολύ σηματικό πρόβλημα των μεταναστών, για το οποίο η ελληνική πολιτεία είναι όχι απλώς μυωπική, αλλά...φοράει "κουκούλα". ..

Εμπαιγμός...Επί Μακρόν/ Έντα Γκέμι

"Τις προάλλες σε ένα τηλεοπτικό παράθυρο ένας πολύ γνωστός πολιτικός σχολιάζει την κατάσταση στο κέντρο της Αθήνας. Παράλληλα, προβάλλεται ένα ρεπορτάζ με δηλώσεις μαθητών που συμμετείχαν στις διαδηλώσεις. Μεταξύ αυτών, μίλησε και ένας μαθητής Αλβανικής καταγωγής, παιδί δεύτερης γενιάς. Στην ερώτηση που του απευθύνει ο δημοσιογράφος σχετικά με το γιατί διαδηλώνει, ο μαθητής απαντάει:«…διαδηλώνουμε εναντίον της πολιτικής που ακολουθεί η Ελλάδα…». Ακολούθησε ένα απότομο ξέσπασμα του πολιτικού: «…ήρθε με το ζόρι στην Ελλάδα; Του έβαλε κανείς το πιστόλι στο κεφάλι στην Αλβανία και του είπε να πάει στην Ελλάδα; Αν δεν του αρέσει η Ελλάδα, να πάει στην πατρίδα του”!?».
Αντιλαμβανόμαστε ότι ο συγκεκριμένος πολιτικός – που για το μόνο που ενδιαφέρεται είναι να επουλώσει τις πληγές της πόλης του - ανήμπορος να τιθασεύσει το «θυμό» του, έπεσε «θύμα» της εμπεδωμένης, πλέον, κουλτούρας του τσαμπουκαλισμού και νταϊσμού. Είναι η mainstream κουλτούρα που το τελευταίο καιρό βρίσκει την απόλυτη έκφρασή της ειδικά όταν μπροστά της «τολμάει» να αρθρώσει λόγο ένα παιδί «κατώτερου θεού», που οι ίδιοι εμπνευστές της, φροντίζουν επιμελώς να το μετατρέψουν σε υποκείμενο δεύτερης κατηγορίας.
Μάλλον, πάνω στο «θυμό» του, ο εν λόγω πολιτικός, παρέλειψε να αναλογιστεί ότι ο συγκεκριμένος μαθητής που ενδεχομένως έχει γεννηθεί στην Ελλάδα, είναι συντοπίτης του, εκφράζει τις ίδιες ανησυχίες και μοιράζεται τον ίδιο κοινωνικό χώρο, τα ίδια θρανία και τα ίδια όνειρα με τους έλληνες συμμαθητές του.
Η επόμενη πράξη του «σουρεαλιστικού δράματος» παίζεται στη Βουλή των Ελλήνων. Την ίδια ώρα, που όλες οι «φυλές» των μαθητών διαδηλώνουν έξω από αυτήν, η Βουλή, ψηφίζει, τον νόμο με τίτλο: “Αναδιοργάνωση της δημοτικής αστυνομίας και ρυθμίσεις λοιπών θεμάτων αρμοδιότητας Υπουργείου Εσωτερικών”. Μεταξύ άλλων διατάξεων, ο εν λόγω νόμος επιδιώκει την ρύθμιση του ζητήματος των παιδιών των μεταναστών. Συγκεκριμένα, στο άρθρο 41 παρ. 7, αναφέρεται: ” Τέκνα υπηκόων τρίτων χωρών, τα οποία γεννήθηκαν και διαμένουν στην Ελλάδα, και των οποίων οι γονείς εξακολουθούν να διαμένουν νόμιμα στη Χώρα, μετά τη συμπλήρωση του 18ου έτους της ηλικίας τους και εφόσον έχουν διανύσει την πρωτοβάθμια και γυμνασιακή εκπαίδευση, αποκτούν, με απόφαση του Γενικού Γραμματέα της οικείας Περιφέρειας, την ιδιότητα του επί μακρόν διαμένοντος”.
Πρώτον, η συγκεκριμένη διάταξη έχει πρόβλημα εννοιολογικής οριοθέτησης. Τα παιδιά της δεύτερης γενιάς των μεταναστών, σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή βιβλιογραφία (και όχι μόνο), δεν θεωρούνται μετανάστες, αλλά πολίτες με μεταναστευτικό background (η χώρα εγκατάστασης είναι αυτή που οι γονείς τους, κάποτε, αποφάσισαν ή επέλεξαν να μεταναστεύσουν).
Δεύτερον, το καθεστώς του επί μακρόν διαμένοντος έχει σχεδιαστεί ώστε να παρέχει τις minimum προϋποθέσεις για την κοινωνική ένταξη των μεταναστών της πρώτης γενιάς και να εξασφαλίσει την συμμετοχή τους στην κοινωνική και πολιτική ζωή (δικαίωμα συμμετοχής στις τοπικές εκλογές) της χώρας εγκατάστασης. Άλλωστε, σύμφωνα με την οδηγία της Ε.Ε, δικαίωμα απόκτησής του καθεστώτος του επί μακρόν διαμένοντος έχουν όλοι οι μετανάστες που διαμένουν νόμιμα στη χώρα εγκατάστασης τουλάχιστον 5 χρόνια και έχουν ετήσιο εισόδημα 8.500 ευρώ.
Τρίτον, σαν να μην έφτανε το προηγούμενο, το δικαίωμα πρόσβασης στο συγκεκριμένο καθεστώς το έχουν μόνο όσα παιδιά δεύτερης γενιάς γεννήθηκαν στην Ελλάδα και όχι τα παιδιά που έχουν έρθει στην Ελλάδα σε μικρή ηλικία. Επικαλούμαι ξανά την Ευρωπαϊκή βιβλιογραφία για να υποστηρίξω ότι τα παιδιά που έχουν έρθει στην Ελλάδα μέχρι την ηλικία των 7 χρονών, θεωρούνται παιδιά της μιάμισης ή δεύτερης γενιάς. Αρά, ουσιαστικά, μιλάμε για την ίδια κοινωνική κατηγορία που θα έπρεπε να ρυθμίζεται με ενιαίο νομοθετικό πλαίσιο.
Και, τέταρτον, το τεκμήριο της νομιμότητάς τους, εφόσον έχουν ενηλικιωθεί, θεμελιώνεται με βάση το καθεστώς των γονέων τους. Εν ολίγοις, εάν οι γονείς των παιδιών αυτών, για διάφορους λόγους: είτε δεν βρίσκονται στη ζωή, είτε είναι παράνομοι, είτε έχουν επιστρέψει στη χώρα καταγωγής, είτε έχουν αποποιηθεί τον ρόλο του γονέα, επιφυλάσσουν, εν τέλει, στο ενήλικo πλέον, παιδί τους μια θέση στον κόσμο της παρανομίας και του περιθωρίου. Μάλλον, δεν άκουσαν προσεκτικά την ομιλία του κου Παυλόπουλου στην Βουλή, όπου έδωσε μεγάλη σημασία στα «δικαιώματα των μεταναστών» και συνέδεσε την απόδοση δικαιωμάτων με την εξάλειψη των φαινομένων παραβατικότητας…!
Ειλικρινά, αυτό που θα περίμενε κανείς και που εν τέλει είναι πάγιο αίτημα των μεταναστευτικών οργανώσεων και του Συνηγόρου του Πολίτη, ήταν η ελληνική πολιτεία να τολμήσει, έστω και μία φορά, να ξεπεράσει τον εαυτό της, τις ανυπόστατες φοβίες της και το σύνδρομο συνωμοσίας που την κατέχει. Να τολμήσει να χορηγήσει την ελληνική ιθαγένεια στα παιδιά της δεύτερης γενιάς των μεταναστών με την ενηλικίωσής τους. Παιδιά που στην πραγματικότητα είναι έλληνες πολίτες αλλά χωρίς δικαιώματα…
Απ’ την άλλη, στην αιτιολογική έκθεση που συνοδεύει τον νόμο αναφέρεται ότι «με την προτεινόμενη διάταξη λαμβάνεται ειδική μέριμνα για το καθεστώς διαμονής των τέκνων υπηκόων τρίτων χωρών, τα οποία γεννήθηκαν στην Ελλάδα, προκειμένου να διασφαλιστεί η περαιτέρω ακώλυτη διαμονή τους στη Χώρα, και να επιτευχθεί, στον πληρέστερο δυνατό βαθμό, η κοινωνική τους ένταξη”. Μήπως το υπονοούμενου της συγκεκριμένου παραγράφου είναι «να επιτευχθεί ο κοινωνικός τους αποκλεισμός, υποβαθμίζοντάς τους σε πολίτες δεύτερης κατηγορίας πολλών ταχυτήτων»! Διότι αν μιλάμε για κοινωνική ένταξη, η εύλογη ερώτηση που θα προέκυπτε θα ήταν: ένταξη που? Σε ποία κοινωνία?! Η δεύτερη γενιά των μεταναστών είναι παιδιά που γεννήθηκαν ή ήρθαν σε πολύ μικρή ηλικία στην Ελλάδα, επομένως, δεν τίθεται θέμα ένταξης. Κοινωνικοποιήθηκαν σύμφωνα με το Ελληνικό μοντέλο. Φοιτούν σε Ελληνικά εκπαιδευτικά ιδρύματα. Μιλάνε την Ελληνική γλώσσα καλύτερα από την μητρική γλώσσα, που πολλές φορές δεν την μιλάνε και καθόλου. Πού μπορεί να είναι κοινωνικά ενταγμένη η δεύτερη γενιά εάν δεν είναι στην Ελληνική κοινωνία? Μήπως στην κοινωνία της χώρας καταγωγής τους, στην οποία δεν έχουν πάει ποτέ ή στην καλύτερη περίπτωση την έχουν επισκεφθεί ως τουρίστες στις διακοπές? Πως θα εξασφαλίσουμε την κοινωνική συνοχή και την κοινωνική ισότητα (έννοιες-καραμέλες που τόσο υποκριτικά ακούγονται στα στόματα των πολιτικών)? Μήπως, άραγε, με διαμένοντες δεύτερης κατηγορίας?
Ομολογώ, ότι με τρομάζει το γεγονός ότι χαράζονται πολιτικές που κατέχονται από τάσεις κοινωνικής αυτοκτονίας, δημιουργώντας συνειδητά διαφορετικές και συγκρουόμενες κατηγορίες πολιτών-διαμενόντων, καταδικασμένες στο περιθώριο.
Τέλος, αντί για υστερόγραφο, αντιγράφω ένα γνωστό ανέκδοτο που ταιριάζει με τη δική μας περίπτωση: «Στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ένας Γερμανός αξιωματικός επισκέφθηκε τον Πικάσο στο ατελιέ του, είδε την «Guernica», σοκαρίστηκε και τον ρώτησε: Εσείς το φτιάξατε αυτό; Ο Πικάσο απάντησε ήρεμα: Όχι, ΕΣΕΙΣ το κάνατε.

9/9/08

Από το ιστολόγιο της Mia Farrow...

3 comments
Κείμενο της Mia Farrow και του Eric Reeves προς δημοσίευση στη Walt Street Journal της 6ης Σεπτεμβρίου για τα (θλιβερά) τεκταινόμενα στη σουδανική επαρχία Darfur ...

Now Sudan is Attacking Refugee Camps

At 6 a.m. on the morning of Aug. 25, Kalma camp, home to 90,000 displaced Darfuris, was surrounded by Sudanese government forces. By 7 a.m., 60 heavily armed military vehicles had entered the camp, shooting and setting straw huts ablaze. Terrified civilians -- who had previously fled their burning villages when they were attacked by this same government and its proxy killers the Janjaweed -- hastily armed themselves with sticks, spears and knives. Of course, these were no match for machine guns and automatic weapons. By 9 a.m., the worst of the brutal assault was over. The vehicles rolled out leaving scores dead and over 100 wounded. Most were women and children...(click here for the rest of the story)

Υ.Γ Μετά από 5 χρόνια εμφύλιου σπαραγμού στην πολύπαθη αφρικανική επαρχία Darfur, περίπου 300.000 άθρωποι έχουν σκοτωθεί και 2,5εκ. έχουν εκτοπιστεί, γεγονότα που συνθέτουν μία από τις μεγαλύτερες ανθρωπιστικές κρίσεις του 21ου αιώνα.

Learn about the genocide

3/9/08

Πρωτοβουλία 4Δ

0 comments

...το βρήκα πολύ ενδιαφέρον και το αναδημοσιεύω.

Ο Δημόσιος Τομέας (κρατικοί οργανισμοί, ΟΤΑ, ρυθμιστικές αρχές) σήμερα συλλέγει, παράγει, αναπαράγει και μεταδίδει ένα μεγάλο εύρος από πληροφορίες σε πολλούς τομείς της δημόσιας κοινωνικής, οικονομικής, μορφωτικής δραστηριότητας. Ο τεράστιος όγκος των δεδομένων αυτών, κατά το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος του, είτε δεν είναι προσβάσιμος από τους πολίτες, είτε διατίθεται με τρόπους που δεν ευνοούν ή εμποδίζουν την επεξεργασία του.
Η πρωτοβουλία 4Δ (Δημόσια Δεδομένα, Δικά μας Δεδομένα) φιλοδοξεί να αναδείξει την αναγκαιότητα παροχής από τους Δημόσιους φορείς πλήρους πρόβασης στα δεδομένα που διαθέτουν και να κινητοποιήσει πολίτες και πολιτικό προσωπικό για την επίτευξη αυτού του σκοπού.

Τέτοια δεδομένα ενδεικτικά είναι:

  • Ισχύοντες νόμοι και εγκύκλιοι
  • Δημόσιες Δαπάνες (στενός και ευρύτερος δημόσιος τομέας, ΟΤΑ)
  • Πηγές Δημόσιων Εσόδων
  • Στοιχεία Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας
  • Στοιχεία παραβατικότητας / εγκληματικότητας
  • Εκπαιδευτικά δεδομένα (συμμετοχή στα επίπεδα της εκπαίδευσης, απόφοιτοι ανά κλάδο, διδακτικές ώρες ανά σχολείο, στατιστικά μαθητικής απόδοσης)
  • Πρωτογενή ερευνητικά δεδομένα από έρευνες που διενεργούν Πανεπιστήμια, ερευνητικά ιδρύματα του ευρύτερου δημόσιου τομέα καθώς επίσης και από εκείνες που διεξάγουν εταιρίες δημοσκοπήσεων για λογαριασμό του δημοσίου.
  • Στοιχεία για την δικαστική λειτουργία (αριθμός δικών, αναβολές, χρόνος μέχρι την τελεσιδικία, καταδικές-προς-αθωώσεις, αδικήματα, προφυλακίσεις, αναστολές)
  • Στοιχεία σχετιζόμενα με την δημόσια υγεία (εισαγωγές, ασθένειες, πληρότητες κοινών κλινών και κλινών εντατικής θεραπείας, θνησιμότητες, διαμεταγωγές, κλήσεις ΕΚΑΒ, χρόνοι απόκρισης κλπ)
  • Στοιχεία σχετικά με τις πυρκαγιές
  • Φωτογραφικά ή άλλα ιστορικά αρχεία τα οποία μπορούν να διατεθούν στο κοινό χωρίς περιορισμούς copyright.

Η διαθεσιμότητα των δεδομένων για πρόσβαση και επεξεργασία από τον καθένα, δεν είναι μόνο ζήτημα αρχής, αλλά συνεπάγεται σημαντικότατες ωφέλειες:

  • Απαντάται με αποτελεσματικό τρόπο το αίτημα για Διαφάνεια το οποίο αποτελεί κρίσιμο ζήτημα δημοκρατίας
  • Διευκολύνεται και προάγεται η Έρευνα
  • Δημουργούνται συνθήκες για την ανάπτυξη της Καινοτομίας και την δημιουργία υπηρεσιών που απαντούν στις ανάγκες των πολιτών
  • Διευκολύνεται ο έλεγχος της εξουσίας από τους πολίτες και αρχίζει να παράγεται πολιτική “από-τα-κάτω” (grassroots)

Η ευρωπαϊκή ένωση με την οδηγία της 2003/98/EC προτρέπει τα κράτη-μέλη να εργαστούν προς την κατεύθυνση αυτή, και ήδη η Βρετανία δίνει το παράδειγμα με ενδιαφέρουσες κυβερνητικές πρωτοβουλίες. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει η Οδηγία:
Οι πληροφορίες του Δημόσιου Τομέα είναι ένα σημαντικό πρωτεύον υλικό για προϊόντα και υπηρεσίες ψηφιακού περιεχομένου και θα γίνει ακόμη πιο σημαντικό με τη σταδιακή ανάπτυξη ασύρματων υπηρεσιών περιεχομένου. Mε την ελεύθερη διάθεση και επαναχρησιμοποίηση των Δημόσιων Δεδομένων θα έχουμε πολύ μεγάλες δυνατότητες οι οποίες -μεταξύ άλλων- θα επιτρέψουν στις Ευρωπαϊκές επιχειρήσεις να εκμεταλλευθούν αυτές τις δυνατότητες, και να συμβάλουν σε μεγαλύτερη οικονομική πρόοδο και δημιουργία θέσεων εργασίας.
Για την Ελλάδα, ειδικά σήμερα που βρίσκονται σε εξέλιξη τα έργα του προγράμματος “Κοινωνία της Πληροφορίας” για τον εκσυχρονισμό της πληροφορικής υποδομής των δημοσίων φορέων, το αίτημα για την προσβασιμότητα και δυνατότητα επεξεργασίας και επαναχρησιμοποίησης των Δημόσιων δεδομένων από τους πολίτες, είναι περισσότερο επίκαιρο από ποτέ.
Σας καλούμε να συνδράμετε τον στόχο αυτό με κάθε πρόσφορο τρόπο, ώστε να γίνουν τα Δημόσια Δεδομένα πραγματικά Δικά μας Δεδομένα. Υπογράψτε την καμπάνια στην αντίστοιχη σελίδα.

ΥΓ: Οι bloggers που υποστηρίζουν την ιδέα του αιτήματος μπορούν ελεύθερα να αναδημοσιεύσουν το παραπάνω κείμενο

22/8/08

Παιδική εκμετάλλευση: αποτίμηση του Συνεδρίου της Διεθνούς των Παιδικών Δικαιωμάτων

1 comments
Αναδημοσίευση του άρθρου του καθηγητή Θ. Κουτρούκη στην Ελευθεροτυπία της 21/8

Παιδική εργασία: το μεροκάματο του Ρατζίβ

Του ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΚΟΥΤΡΟΥΚΗ*

Περισσότερα από 260 εκατομμύρια παιδιά βιώνουν σήμερα έναν κυκεώνα ποικιλόμορφων μορφών αδυσώπητης εκμετάλλευσης, που εκτείνονται από τη δουλεία μέχρι την απασχόληση με ελάχιστη αμοιβή σε ιδιαίτερα σκληρές και ανθυγιεινές συνθήκες, ενώ πλέον το φαινόμενο δεν περιορίζεται στον Τρίτο Κόσμο αλλά έχει επεκταθεί και στις αναπτυγμένες χώρες. Με αυτό καθώς και άλλα στοιχεία αναφορικά με την παιδική εργασία και την εκμετάλλευση των παιδιών ασχολήθηκε το συνέδριο της Διεθνούς των Παιδικών Δικαιωμάτων, που πραγματοποιήθηκε στο Καΐρνς της Αυστραλίας στις αρχές του Αυγούστου.
Κύριος στόχος της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας (ΔΟΕ) αναφορικά με την παιδική εργασία είναι ο προσδιορισμός ενός ελάχιστου ορίου ηλικίας των εργαζομένων και η προστασία των παιδιών από επαγγέλματα που εμποδίζουν την πλήρη ανάπτυξή τους.
Ωστόσο, η απασχόληση των παιδιών συχνά συμβαδίζει με την παιδική εργασία κάτω από ένα ελάχιστο ηλικιακό όριο, συνθήκες εργασίας που είναι επικίνδυνες για τη σωματική, φυσική ή ηθική υγεία του παιδιού, αλλά και από τις «άθλιες» μορφές παιδικής εργασίας που, κυρίως -αλλά όχι αποκλειστικά- στον Τρίτο Κόσμο, συνδυάζονται με τη δουλεία, το δουλεμπόριο, την προσωπική δουλεία στον πιστωτή/εργοδότη, τον εξαναγκασμό των παιδιών να συμμετέχουν σε πορνεία ή πορνογραφία κ.λπ. Η μεγάλη πλειονότητα των εργαζόμενων παιδιών στον κόσμο απασχολούνται στη γεωργία, την αλιεία, τη θήρα και τη δασοκομία, ενώ μικρότερο ποσοστό απασχολούνται στη βιομηχανία, το εμπόριο, τα εστιατόρια και τα ξενοδοχεία.
Το συνέδριο ασχολήθηκε με την πρόοδο στις παγκόσμιες προσπάθειες για την εξάλειψη της παιδικής εργασίας και εκμετάλλευσης, τον ρόλο των διεθνών και εθνικών οργανισμών, των επιχειρήσεων καθώς και των κυβερνήσεων. Τα ειδικότερα θέματα του συνεδρίου αφορούσαν τα δικαιώματα των παιδιών, την εμπορία παιδιών (trafficking), τη δέσμευση των επιχειρήσεων στη μείωση της παιδικής εργασίας, τη σχέση παιδικότητας και εργασίας, τον ρόλο των μη κυβερνητικών οργανισμών, το AIDS και τα παιδιά, την επικινδυνότητα του κυβερνοχώρου για τα παιδιά, τις συνθήκες απασχόλησης των παιδιών, την εκμετάλλευση των παιδιών και την προστασία τους.
Η διεθνής αλλά και οι εθνικές εμπειρίες δείχνουν ότι η προώθηση της οικονομικής ανάπτυξης, ο σεβασμός των κοινωνικών προτύπων εργασίας, η διάδοση της εκπαίδευσης σε όλους και η βέλτιστη κατανόηση των αναγκών και δικαιωμάτων του παιδιού μπορούν να δρομολογήσουν τη σημαντική μείωση της παιδικής εργασίας και την επαναφορά των «παιδιών ενός κατώτερου θεού» στον φυσικό τους χώρο, το σχολείο.
Στο συνέδριο, τέλος, διαπιστώθηκε ότι η διευρυμένη εφαρμογή των διεθνών προτύπων εργασίας της ΔΟΕ και η παράλληλη συστράτευση των κυβερνήσεων, της εκπαιδευτικής κοινότητας, των κοινωνικών εταίρων (εργοδοτικές οργανώσεις, επιχειρήσεις, συνδικάτα), καθώς και των οργανώσεων της κοινωνίας των πολιτών μπορούν να αποτελέσουν μια αποτελεσματική απάντηση στο οικουμενικό αίτημα για την εξάλειψη της παιδικής εργασίας.

* Ο Θεόδωρος Κουτρούκης είναι επίκουρος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου (t.koutroukis@fme.aegean.gr)

Υ.Γ. Μερικά χρήσιμα link:

4/6/08

Έρευνα για την ..."πολιτική" συμπεριφορά των καταναλωτών

10 comments
Παραθέτω απόσπασμα από κείμενο που δημοσιεύθηκε στην "Καθημερινή" στις 3/6/2008 υπό τον τίτλο "Tο 37% των καταναλωτών τιμωρούν τις κοινωνικά ανεύθυνες εταιρείες".

Tο 37,1% των Ελλήνων καταναλωτών, στη διάρκεια του προηγούμενου έτους, «τιμώρησε» μια κοινωνικά μη υπεύθυνη εταιρεία (είτε μέσω μη αγοράς ενός προϊόντος, είτε μέσω αρνητικών σχολίων που εκφράστηκαν για τη συγκεκριμένη εταιρία), ενώ το 21% έχει σκεφτεί να το πράξει, σύμφωνα, με τα αποτελέσματα έρευνας για την Υπεύθυνη Κατανάλωση και την Εταιρική Κοινωνική Ευθύνη, που σχεδιάστηκε και υλοποιήθηκε για τέταρτη φορά από το Ινστιτούτο Επικοινωνίας, με τη συνεργασία του Παντείου Πανεπιστημίου Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών.
Η έρευνα για την «Υπεύθυνη Κατανάλωση και την Εταιρική Κοινωνική Ευθύνη 2007» διεξήχθη στην Ελλάδα τον Δεκέμβριο 2007 - Ιανουάριο 2008, σε δείγμα 1.000 πολιτών. Το τεχνικό μέρος της έρευνας είχε αναλάβει η MRB Hellas. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της έρευνας, η ενσυνείδητη πράξη «τιμωρίας» ή η αντίστοιχη σκέψη μιας τέτοιας ενέργειας παραμένει σε υψηλά ποσοστά, με πάνω από τους μισούς Έλληνες να δηλώνουν πρόθεση τιμωρίας, φθάνοντας το 58,1% το 2008.
Το 22% των Ελλήνων καταναλωτών, στη διάρκεια του προηγούμενου έτους, έχει ανταμείψει μια κοινωνικά υπεύθυνη εταιρεία (είτε μέσω αγοράς ενός προϊόντος, είτε μέσω θετικών σχολίων που εκφράστηκαν για τη συγκεκριμένη εταιρία), ενώ το 17,1% έχει σκεφτεί να το πράξει (το 39,1% συνολικά έχει πράξει και έχει σκεφτεί να ανταμείψει μια κοινωνικά υπεύθυνη εταιρία). Η ενσυνείδητη πράξη επιβράβευσης ή η αντίστοιχη σκέψη μιας τέτοιας ενέργειας (39,1%) σημειώνει πτώση 12% σε σύγκριση με τη έρευνα του 2007 (51,1%). Σταθερή καταγράφεται ωστόσο η συχνότητα με την οποία εκδηλώνεται η ενσυνείδητη πράξη επιβράβευσης κοινωνικά υπεύθυνων επιχειρήσεων (61,4% σήμερα έναντι 64,9% το 2007).
Περισσότεροι του ενός στους τρεις ερωτηθέντες (36,5%) θεωρεί ότι το ποσοστό που οι μεγάλες εταιρίες, οι οποίες λειτουργούν στη χώρα μας, κάνουν ό,τι καλύτερο μπορούν για να είναι πιο υπεύθυνες απέναντι στην ευρύτερη κοινωνία, κυμαίνεται κάτω του 25%.
 

Homo sapiens. Copyright 2008 All Rights Reserved Revolution Two Church theme by Brian Gardner Converted into Blogger Template by Bloganol dot com