Συνέδριο ΠΟΣΔΕΠ: προοδευτική στροφή

Το τελικό αποτέλεσμα των εργασιών του Συνεδρίου του συνδικαλιστικού οργάνου των πανεπιστημιακών καθηγητών (ΠΟΣΔΕΠ) διανοίγει μία σημαντική προοπτική για μία προοδευτική στροφή στο χώρο της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης.

Η υπερίσχυση των κεντροαριστερών δυνάμεων έναντι της -άκρας- αριστεράς (αν και όχι συντριπτική), επιβεβαίωσε την έκδηλη κινητικότητα και το ενδιαφέρον των προοδευτικών πανεπιστημιακών (σημαντική αύξηση της συμμετοχής) για μία αντιπροσωπευτικότερη, δημοκρατικότερη και λογικότερη διοίκηση του συνδικαλιστικού τους οργάνου, με πρωταρχικό ενδιαφέρον την προώθηση αιτημάτων για ριζοσπαστικές αλλαγές στον τρόπο λειτουργίας των πανεπιστημίων. Υπό το προηγούμενο καθεστώς, η ΠΟΣΔΕΠ είχε επιδοθεί στη συστηματική υπεράσπιση του status quo στα πανεπιστήμια και στην ιδεοληπτική αντιδραστικότητα (η δήθεν αριστερή "αυθεντία" για την Παιδεία). Πολύ περισσότερο, σε καμία περίπτωση δεν φάνηκε πρόθυμη να εργαστεί για την αποτροπή της βίας στο εσωτερικό των πανεπιστημίων (βανδαλισμοί, διάλυση συνελεύσεων θεσμικών οργάνων, ξυλοδαρμοί καθηγητών), για τη διασφάλιση της δημοκρατικής ομαλότητας και των στοιχειωδών ακαδημαϊκών ελευθεριών και την ενίσχυση της διαφάνειας και της αξιοκρατίας (κλίκες, ενδογαμία κτλ.). Η δική μου προσδοκία είναι ότι, η αναμενόμενη αλλαγή ρότας στον χώρο των πανεπιστημιακών μπορεί να διαμορφώσει ευνοϊκότερες προϋποθέσεις για μία νέα αρχή, με κεντρικούς στόχους την αναμόρφωση και αναγέννηση του ελληνικού πανεπιστημίου και τη βαθμιαία αποδέσμευση από την μετριοκρατία, τον συντεχνιασμό, την ιδεοληπτική μανία, τη βία και την ανυποληψία.

8 Μαρτίου - 1 χρόνος στο blogging...

Στις 8 Μαρτίου συμπληρώνεται ένας χρόνος από τη στιγμή που έφτιαξα κι εγώ μία διαδικτυακή γωνιά για να καταγράφω τις σκέψεις μου και να επικοινωνώ με ανθρώπους με παρόμοια ενδιαφέροντα. Η εμπειρία του πρώτου χρόνου στο blogging ήταν πολύ σπουδαία, όχι μόνο γιατί βρήκα μία δημιουργική ασχολία για τον ελεύθερό μου χρόνο, αλλά κυρίως γιατί συνάντησα (είτε διαδικτυακά είτε κι από κοντά) εξαιρετικούς blogo-φίλους.
Χαζεύοντας τα πρώτα κειμενάκια στο ΗS, έπεσα και σε ένα σχετικό για τη "Γυναίκα". Με αφορμή και την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, το αναδημοσιεύω, έτσι για το καλό...

Παραμορφωμένα είδωλα και γυναικεία αξιοπρέπεια

Το σύγχρονο μιντιακό πρότυπο για τη γυναίκα, όπως αποτυπώνεται στην καταιγιστική τηλεοπτική προβολή και προώθηση 'πλαστικών', ατσαλάκωτων, διανοητικά μέτριων αλλά επαγγελματικά επιτυχημένων καλλονών, αναδεικνύει ένα στρεβλό και παραμορφωμένο παράδειγμα (paradigm) γυναικείου κοινωνικού status και ευτυχίας. To σύγχρονο marketing οριοθετεί τη γυναικεία συμπεριφορά και διαμορφώνει το ενδεδειγμένο πρότυπο ζωής, όπου η εξωτερική εμφάνιση αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο της κοινωνικής ευτυχίας και της επαγγελματικής σταδιοδρομίας. Η κοινωνική διάχυση του προτύπου είναι αρκούντως διαπιστωμένη: η μεγάλη επιτυχία και αναγνώριση τηλεοπτικών σειρών και show που προβάλουν τη ριζική μεταμόρφωση της εξωτερικής εμφάνισης ως διαβατήριο για την ευτυχία, αποδεικνύει του λόγου το αληθές. Η επιρροή του μιντιακού προτύπου στον προσδιορισμό της γυναικείας ταυτότητας είναι τεράστια. Η κοινωνική αναγνώριση προκύπτει πρωτίστως από το εξωτερικό κάλλος κι έπειτα από τα υπόλοιπα στοιχεία της γυναικείας προσωπικότητας. Δε φτάνει να είναι καλή μητέρα, αφοσιωμένη σύζυγος, εργατική στο σπίτι και στο χώρο εργασίας, πρέπει απαραίτητα να είναι και όμορφη. Οι σκληρά εργαζόμενες μητέρες που κοπιάζουν να ισορροπήσουν μεταξύ εργασίας και οικογένειας, οι χαμηλά αμοιβόμενες γυναίκες που διστάζουν να γίνουν μητέρες και οι γυναίκες που υπόκεινται ακόμα σε καθεστώς εργασιακής/ οικογενειακής καταπίεσης και διακρίσεων έχουν εξοβελιστεί από την τηλεοπτική πραγματικότητα. Κάποτε τις θυμόμαστε, όταν διαδηλώνουν στους δρόμους για την προστασία των ασφαλιστικών και εργασιακών τους δικαιωμάτων που απειλούνται από κοινωνικά ανάλγητες κυβερνήσεις. Όμως, η τηλεοπτική εικόνα αλλάζει ταχύτατα και επιστρέφει στις άλλες, τις όμορφες, τις λαμπερές και επιτυχημένες. Βλέπετε, η κοινή μέση ελληνίδα προσβάλλει την σύγχρονη αισθητική μας!

Κεϊνσιανές αυταπάτες (?): μερικές παρατηρήσεις

Στην εγχώρια δημόσια πολιτική συζήτηση συχνά διατυπώνεται η αναγκαιότητα για την άσκηση μίας ενεργότερης (επεκτατικής) δημοσιονομικής πολιτικής (βλ. χαλάρωση του ΣΣΑ) για την τόνωση της συνολικής ζήτησης στην οικονομία και συνακόλουθα την ενίσχυση της παραγωγής και της απασχόλησης. Αναμφίβολα, η “κεινσιανής” προέλευσης βραχυχρόνια συνταγή (ως προς το εργαλείο της δημοσιονομικής πολιτικής) σταθεροποίησης της οικονομίας σε συνθήκες κρίσης, ειδικώς μέσω της ενίσχυσης της αγοραστικής δύναμης των εισοδημάτων, είναι -γενικώς- μία ενδεδειγμένη μακροοικονομική πολιτική. Ωστόσο, πίσω από τη δημοφιλία και την οικονομική-εμπειρική θεμελίωση αυτής της οικονομικής πολιτικής, συχνά υπάρχουν ορισμένα -λανθάνοντα- θέματα που προσελκύουν το ενδιαφέρον.

α) Στο πολιτικό σύστημα φαίνεται να αναφωνούν οι περισσότεροι ότι «είμαστε όλοι Κεινσιανοί!». Ωστόσο, εξαιτίας της a la carte χρήσης του Keynes στη δημόσια πολιτική θα ήταν ακριβέστερη η διατύπωση «είμαστε όλοι μισο-κενσιανοί!». Η κεινσιανή θεωρία ενθαρρύνει τη δημιουργία ελλειμμάτων όταν υπάρχει υποχώρηση της συνολικής ζήτησης στην οικονομία και δημιουργείται ανεργία (κυκλική), ενώ υποδεικνύει τη δημιουργία πλεονασμάτων όταν υπάρχει υπερβάλλουσα συνολική ζήτηση (υπερβαίνει το επίπεδο της πλήρους απασχόλησης) και ασκείται πίεση στο γενικό επίπεδο των τιμών (πληθωρισμός). Η εμπειρία των προηγούμενων ετών αποτυπώνει το “half-keynesian paradigm” στην ελληνική οικονομία: ελλείμματα και στις κακές και στις καλές μέρες! Αυτή η παρανόηση, που μάλλον αποτελεί μία έξυπνη ακαδημαϊκή/θεωρητική δικαιολογία για την αλόγιστη δημοσιονομική επέκταση (η θεωρία Δημόσιας Επιλογής μας προσφέρει εκτεταμένη επιχειρηματολογία), δημιουργεί σήμερα το μείζον πρόβλημα: να πρέπει να ενισχύσουμε το δημοσιονομικό έλλειμμα και να μη μπορούμε (υψηλό δημόσιο χρέος, υψηλό κόστος δανεισμού). Οπότε, όσοι θυμούνται τον Keynes στην κρίση, θα ήταν προτιμότερο να τον θυμούνται και στην ανάκαμψη.
β) Η γενική ενίσχυση των εισοδημάτων (μέσω φορολογικής ή/και εισοδηματικής πολιτικής), δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι στην ελληνική οικονομία θα δημιουργήσει τα αναμενόμενα κεινσιανά αποτελέσματα (αύξηση παραγωγής, απασχόλησης). Λόγω των διαρθρωτικών αδυναμιών και της ισχνής παραγωγικής βάσης της ελληνικής οικονομίας είναι πολύ πιθανό η αυξημένη αγοραστική δύναμη να διοχετευθεί στις εισαγωγές, δηλαδή να ενισχυθεί η ζήτηση της Κίνας, της Ιαπωνίας, της Γερμανίας κτλ. με δυσμενείς επιπτώσεις στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών (η δεκαετία του ’80 μας δίνει ένα σινιάλο).
γ) Σε μία οικονομία με τόσο ευμετάβλητο φορολογικό σύστημα και ήδη εκτεταμένο δημοσιονομικό πρόβλημα, η γενική ενίσχυση των εισοδημάτων ενδέχεται να προτρέψει τους πολίτες να αντιληφθούν ότι η παρούσα τόνωση της αγοραστικής τους δύναμης (αύξηση ελλείμματος) θα συνοδευτεί από μία μελλοντική αύξηση των φόρων. Οπότε, είναι αρκετά πιθανό το πρόσθετο εισόδημα να διοχετευθεί στην αποταμίευση και όχι στην κατανάλωση, προκειμένου να εξυπηρετηθούν οι αναπόφευκτοι μελλοντικοί φόροι (ίσως ένα τέτοιο επιχείρημα για την ελληνική περίπτωση να έλκει τις υποθέσεις του από την RicardianEquivalance).
δ) Η εισοδηματική ενίσχυση των πολιτών με τη μεγαλύτερη ροπή προς κατανάλωση (τα φτωχότερα εισοδηματικά/κοινωνικά στρώματα) είναι αρκετά αποτελεσματική (δείτε και την προηγούμενη ανάρτηση για τη σκέψη θέσπισης ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος). Ωστόσο, στην ελληνική περίπτωση της εκτεταμένης παραοικονομίας, είναι πολύ πιθανό η ενίσχυση των ασθενέστερων να τονώσει κυρίως τη «μαύρη αγορά» δίχως να επιφέρει πολλαπλασιαστικά αποτελέσματα στην επίσημη οικονομία. Εδώ, ένας ειδικός σχεδιασμός εισοδηματικής στήριξης με συνδυασμό χρηματικής ενίσχυσης και ειδικά καταναλωτικά κουπόνια θα μπορούσε να έχει καλύτερα αποτελέσματα.

Υπάρχει εθνικό ενδιαφέρον για τις ευρωεκλογές?

Αναμφίβολα, οι ευρωεκλογές του 2009 είναι οι κρισιμότερες στην ιστορία της "ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης", όχι μόνο για -αυτή καθ΄αυτή- την πολιτική (ιδεολογική) σύνθεση του Ε.Κ (ανάγκη ενίσχυσης των προοδευτικών δυνάμεων), αλλά και για το επίπεδο διαβούλευσης και ενσωμάτωσης των ευρωπαϊκών κοινωνιών στο δημόσιο διάλογο για τα μείζονα ευρωπαϊκά διακυβεύματα (ποια Ευρώπη?, ποια νέα ευρωπαϊκή αφήγηση και με τι διαρθρωτική/θεσμική διάσταση?).

Σε αντίθεση με παλαιότερες περιόδους, όπου συχνά η εκλογική διαδικασία είχε -κατά κάποιο τρόπο- "πανηγυρικό χαρακτήρα" και αποτελούσε εκδήλωση μίας διάχυτης κοινωνικής συναίνεσης για τη διαδικασία ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, οι φετινές εκλογές διεξάγονται σε ένα -δομικά- διαφορετικό κοινωνικοπολιτικό πλαίσιο με κυρίαρχα στοιχεία: α) το ευρωπαϊκό ηγετικό (οραματικό) έλλειμμα, β) την εντεινόμενη λαϊκή δυσαρέσκεια (το ευρωβαρόμετρο δείχνει ευρωπαϊκή "κατάθλιψη") και τη συρρίκνωση της "πίστης" των ευρωπαϊκών κοινωνιών ότι η Ε.Ε συνιστά θεσμικό σύστημα ικανό να παράγει οικονομική/κοινωνική ευημερία για όλους, γ) το διογκούμενο (θεσμικό) αξιακό έλλειμμα της Ε.Ε (δημοκρατικό έλλειμμα, ισχνή κοινωνική λογοδοσία, πολιτικοιδεολογική ανεπάρκεια, διευρυνόμενο χάσμα γραφειοκρατικών ελίτ - πολιτών).
Σ΄αυτό το αρνητικό πλαίσιο η εκδήλωση της λαϊκής δυσφορίας -πιθανώς- θα εκδηλωθεί με ενίσχυση της αποχής και μειωμένη συμμετοχή στις ευρωεκλογές. Είναι αντιφατικό, αλλά φαίνεται ότι στην κρισιμότερη ιστορική καμπή της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, η Ε.Ε απομονώνεται στο επίπεδο των γραφειοκρατικών ελίτ και απομακρύνεται επικίνδυνα από τις ευρωπαϊκές κοινωνίες. Ακόμα περισσότερο, οι αρνητικές επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης και η θεσμική αμηχανία/ανεπάρκεια της Ε.Ε δημιουργούν συντηρητικές αναδιπλώσεις, ενισχύουν τα "αντιδιεθνικά" /εθνικιστικά χαρακτηριστικά και υποβαθμίζουν στο κατώτατο επίπεδο τα ευρωπαϊκά ζητήματα συγκριτικά με τα εθνικά ενδιαφέροντα.
Αν και οι ευρωεκλογές πρόκειται να διεξαχθούν σε κλίμα ευρωπαϊκής δυσφορίας και "κατάθλιψης," η ανάγκη προώθησης των ευρωπαϊκών ζητημάτων για κοινωνική/ πολιτική διαβούλευση και η ενθάρρυνση του ενδιαφέροντος των πολιτών για την εκλογική διαδικασία είναι σημαντικά στοιχεία. Το ενδιαφέρον για την διαδικασία της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, για τη διόρθωση των ευρωπαϊκών αδυναμιών και για τη διαμόρφωση της Ευρώπης των κοινωνιών (και όχι των ελίτ) είναι θέματα που μπορούν να ξεκινήσουν "από τα κάτω".
Δυστυχώς, στην Ελλάδα το πολιτικό/κοινωνικό κλίμα είναι ακόμη πιο δυσχερές. Η παρατεταμένη προεκλογική περίοδος για τις εθνικές εκλογές υποβαθμίζει ακόμη περισσότερο το εθνικό ενδιαφέρον για τις ευρωεκλογές, που μοιραία εντάσσονται στο κυρίαρχο εσωτερικό "πολιτικό παιχνίδι". Αν και η συγκυρία είναι πολύ κακή, ας ελπίσουμε μέχρι τον Ιούνιο να τεθούν μερικά ζητήματα στον δημόσιο διάλογο. Ίδωμεν...
Σχετικά κείμενα:

• αφιέρωμα του Republic με θέμα "Η Ευρώπη σε αναζήτηση νέου οράματος: η συμμετοχική προσέγγιση"
• Από το blog HS το "Τα όρια αντοχής της Ευρώπης των Ελίτ"
  

"Ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα" για την περίοδο της κρίσης(?)

Η οργάνωση και ο σχεδιασμός ενός -επιλεκτικού ως προς το εισόδημα- προγράμματος διασφάλισης ενός ελαχίστου εγγυημένου εισοδήματος συντείνει στην ανακούφιση των περιπτώσεων της ακραίας φτώχειας και στην ενσωμάτωση στο σύστημα κοινωνικής προστασίας εκείνων που βρίσκονται «εκτός των τειχών» και δέχονται τις ισχυρότερες πιέσεις της οικονομικής κρίσης.

Η υφιστάμενη θεσμική συγκρότηση του κοινωνικού κράτους δημιουργεί σημαντικά κενά κοινωνικής προστασίας, με αποτέλεσμα να μη προβλέπεται κοινωνική προστασία για διάφορες κοινωνικές ομάδες που τοποθετούνται στη βάση της εισοδηματικής και κοινωνικής πυραμίδας (μακροχρόνια άνεργοι, εργαζόμενοι με αμοιβή χαμηλότερη του ημερομισθίου ανειδίκευτου εργάτη, ανασφάλιστοι εργαζόμενοι μερικής ή εποχικής απασχόλησης, μικροεπαγγελματίες, μικροαγρότες, χαμηλοσυνταξιούχοι, άτομα με ειδικές ανάγκες που για διάφορους λόγους δεν έχουν ενσωματωθεί στο σύστημα πρόνοιας, κοινωνικά αποκλεισμένοι κτλ.). Η θέσπιση ενός ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος χωρίς ανταποδοτική βάση μπορεί να συμβάλει αποφασιστικά στην συμπλήρωση των κενών του υφιστάμενου συστήματος κοινωνικής προστασίας, στην επέκταση του κοινωνικού δικτύου ασφαλείας στους κοινωνικά αδύναμους και στην αποτελεσματική αντιμετώπιση του φαινομένου της ακραίας φτώχειας.

Η επιτυχημένη εφαρμογή ενός τέτοιου προγράμματος απαιτεί τη συνεργασία διαφορετικών τμημάτων του κρατικού μηχανισμού αλλά και την εμπλοκή της αυτοδιοίκησης, της κοινωνίας πολιτών και των εθελοντικών οργανώσεων. Η -αρχικά- πιλοτική εφαρμογή του προγράμματος θα επέτρεπε τη συστηματική παρακολούθηση κρίσιμων πλευρών του, όπως άλλωστε συνέβη σε άλλες χώρες της Ν. Ευρώπης. Σίγουρα, η εφαρμογή και διαχείριση του μέτρου έχει να αντιμετωπίσει σοβαρά προβλήματα κυρίως στον εντοπισμό των δικαιούχων, καθώς και στην πιθανότητα εμφάνισης του φαινομένου της"παγίδας της φτώχειας". Σε κάθε περίπτωση, η προώθηση της κοινωνικής αλληλεγγύης και η στήριξη των «αδυνάτων» αποτελεί ηθική και πολιτική υποχρέωση του κοινωνικού κράτους., ειδικώς σε περίοδο εκδήλωσης των αρνητικών επιπτώσεων της οικονομικής κρίσης.

Αναμφίβολα, η προώθηση ενός τέτοιου εγχειρήματος και η αποτελεσματικότερη διαχείριση του συστήματος κοινωνικής προστασίας προϋποθέτουν μίας ευρείας κλίμακας αποκέντρωση εξουσιών και διαδικασιών, προκειμένου να ενισχυθούν θεσμοί και δίκτυα που λειτουργούν στο πλαίσιο της «κοινωνίας των πολιτών» και μπορούν να δράσουν υποστηρικτικά προς τους κεντρικούς θεσμικούς μηχανισμούς κοινωνικής προστασίας (τοπική αυτοδιοίκηση, Μ.Κ.Ο, δίκτυα αλληλεγγύης κτλ). Ουσιαστικά, η δημιουργία ενός αποτελεσματικού συστήματος κοινωνικής αλληλεγγύης αρθρώνεται τόσο στην υπεράσπιση και ενίσχυση του κοινωνικού κράτους όσο και στην προώθηση (επινόηση;) της «κοινωνίας της πρόνοιας».
Υ.Γ Πρόταση του ΚΕΠΕ για ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα 330ευρώ

Οι ιδεολογικοπολιτικοί "τίτλοι τέλους" της Ν.Δ.

H πολιτική - εκλογική ισχύς της Ν.Δ την προηγούμενη περίοδο (2004-2008) αρθρώθηκε -μεταξύ άλλων- σε 3 κομβικά στοιχεία ιδεολογικοπολιτικής/ προγραμματικής τακτικής, τα οποία επιμελώς ενσωματώθηκαν -συχνά με συνθηματικό τρόπο- στον κυρίαρχο πολιτικό της λόγο: α) «επανίδρυση του κράτους», β) «μεταρρύθμιση» και γ) «μεσαίος χώρος». Εκλογικά και δημοσκοπικά, αυτή η πολιτική-εκλογική πλατφόρμα προσέλκυσε το ενδιαφέρον μίας κρίσιμης μάζας ψηφοφόρων και αποτύπωνε μία σχετικά αδιατάρακτη πολιτική υπεροχή για τη Ν.Δ. Ωστόσο, η σημερινή πολιτική αποδυνάμωση (βεβαιότατα και εκλογική) της Ν.Δ., υποδεικνύει ότι το ιδεολογικοπολιτικό τρίπτυχο της προηγούμενης περιόδου γίνεται βαθμιαία αντιληπτό από την «πολιτική αγορά» ως κενό περιεχομένου, πολιτική ψευδαίσθηση και παρωχημένη «επικοινωνιολογία».

Η «επανίδρυση του κράτους» αποδείχθηκε -από την πρώτη στιγμή- επικοινωνιακή μπαρούφα. Ελάχιστα θεμελιώθηκε στην εφαρμογή ενός στρατηγικού σχεδιασμού για την προώθηση ευρύτερων διαρθρωτικών αλλαγών στον δημόσιο τομέα και την υιοθέτηση ενός αποτελεσματικού Νέου Δημόσιου Μάνατζμεντ∙ αντιθέτως αρθρώθηκε περισσότερο στη λογική ενός φαντασιακού «τίμιου, καλού, σεμνού και ταπεινού» κράτους. Τα κυβερνητικά πεπραγμένα υποδεικνύουν ότι ούτε αποτελεσματικό κράτος δημιουργήθηκε (βλ. π.χ. κοινωνικούς & οικονομικούς δείκτες, δείκτες διακυβέρνησης), προφανώς ούτε «τίμιο και καλό» (μας έχουν «εξαντλήσει» τα σκάνδαλα, η κομματικοκρατία, τα φαινόμενα διάλυσης και η βία).

Στο κείμενο «Πεφωτισμένη Δεξιά και Μεταρρυθμίσεις» είχα γράψει κάποιες σκέψεις για το νεοδημοκρατικό ιδεολόγημα των μεταρρυθμίσεων. Ωστόσο, πέρα από την επικοινωνιακή οικειοποίηση της «μεταρρύθμισης», η Ν.Δ. ουδέποτε αποδείχθηκε κοινωνική μεταρρυθμιστική δύναμη, ικανή να προωθεί ριζοσπαστικές αλλαγές στο κράτος και στην οικονομία και να διαμορφώνει ευρύτερες κοινωνικές συναινέσεις. Μάλιστα, η ιδεολογική εμμονή και η πολιτική αγκύλωση στο κυρίαρχο μέχρι πρότινος μεταρρυθμιστικό πρότυπο, αποτυπώνουν μία διάχυτη σύγχυση και μία αδυναμία προσαρμογής στις νέες πολιτικές αναγκαιότητες που επιβάλει η συγκυρία της οικονομικής κρίσης. Πολύ περισσότερο, η απραξία και η αδράνεια των προηγούμενων ετών ενίσχυσαν τις αδυναμίες και τον ευάλωτο χαρακτήρα της ελληνικής οικονομίας (βλ. μακροοικονομική κατάσταση). Φαίνεται ότι, η ενεργότερη δημόσια παρέμβαση στην οικονομία είναι ένα εργαλείο που Ν.Δ ούτε ξέρει ούτε μπορεί να χρησιμοποιεί καλά!

Ως προς την πολιτική του κέντρου και του «μεσαίου χώρου», η επί μακρόν ενασχόληση της κοινωνίας με τα φαινόμενα βίας και αυταρχισμού από την επίσημη αστυνομία ή/και από ανεξέλεγκτους παρακρατικούς μηχανισμούς, δείχνουν ότι εξακολουθούν να παραμένουν ισχυροί θύλακες συντηρητισμού και αυταρχισμού στο νεοδημοκρατικό στρατόπεδο (π.χ. αλησμόνητες είναι οι «πολυδωριανές» παραινέσεις προς την αστυνομία). Αν και διαφωνώ με την στερεοτυπική επαναφορά του αναχρονιστικού «ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει δεξιά», δεν μπορώ παρά να επισημάνω την όξυνση φαινομένων κρατικού αυταρχισμού και αυθαιρεσίας. Επιπρόσθετα, η ίδια η ταυτότητα του σκανδάλου που μας ταλαιπώρησε περισσότερο, το «Βατοπέδι», αποτελεί τον κρισιμότερο παράγοντα του παραμένοντος σκληρού συντηρητισμού της Ν.Δ. (δείτε το κείμενο «Βατοπέδιον ή αλλιώς το σκάνδαλο των σκανδάλων»)

Συνοπτικά, το ιδεολογικό εποικοδόμημα της Ν.Δ που στηρίχθηκε στο παραπάνω τρίπτυχο έχει πλήρως καταρρεύσει. Η νεοδημοκρατική διακυβέρνηση έχει χάσει τα κυρίαρχα ιδεολογικοπολιτικά της ερείσματα. Η επικοινωνιακή ψευδαίσθηση του «καταλληλότερου» είναι πλέον «ένα πουκάμισο αδειανό»!

Τηλεμαραθώνιος για τη Γάζα

Από την ιστοσελίδα της ΕΡΤ...

Η ΕΡΤ σε συνεργασία με έντεκα φορείς της χώρας μας - ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ, UNISEF, Υπερνομαρχία Αθηνών-Πειραιώς, ΕΝΑΕ, ΚΕΔΚΕ, ΓΕΣΕΒΕ, Δικηγορικό Σύλλογο Αθήνας, Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδας, Ιατρικό Σύλλογο Αθήνας και Φαρμακευτικό Σύλλογο Αθήνας – διοργανώνει τη Δευτέρα 23 Φεβρουαρίου Τηλεμαραθώνιο για την έμπρακτη βοήθεια και αλληλεγγύη στο δοκιμαζόμενο Παλαιστινιακό Λαό της Λωρίδας της Γάζας. Ο Τηλεμαραθώνιος θα μεταδοθεί από την ΕΤ1 και την EPTworld, από τις 17.00 έως τα μεσάνυχτα της Δευτέρας.
Οι μεγάλες απώλειες σε ανθρώπινες ζωές, οι τεράστιες καταστροφές σε σπίτια, νοσοκομεία και άλλα κτήρια στην περιοχή της Γάζας, καθώς και οι αυξημένες ανάγκες των κατοίκων σε είδη πρώτης ανάγκης, οδήγησαν στην απόφαση να διοργανωθεί ο Τηλεμαραθώνιος Αγάπης.
Τα χρήματα που θα συγκεντρωθούν, θα διατεθούν στην αποκατάσταση του Χριστιανικού Νοσοκομείου στην περιοχή, το οποίο καταστράφηκε ολοσχερώς στους τελευταίους βομβαρδισμούς. Το νοσοκομείο, που θα σχεδιαστεί από την αρχή από μηχανικούς του Τεχνικού Επιμελητηρίου, θα προσφέρει τις υπηρεσίες του σε όλους τους κατοίκους της περιοχής που το έχουν ανάγκη, ανεξαρτήτως θρησκεύματος.
Οι έντεκα φορείς που διοργανώνουν αυτή την μεγάλη προσπάθεια, φιλοδοξούν να συγκεντρώσουν, τόσα χρήματα ώστε να υλοποιηθεί αυτός ο στόχος, για το καλό του πολύπαθου λαού της περιοχής της Γάζας.

Υ.Γ. Δείτε και την ανάρτηση του φίλου ikor για περισσότερες πληροφορίες.

Εθνικό Κοινωνικό Συμβόλαιο: oι «δεσμεύσεις του αύριο» προϋπόθεση για τη «συναίνεση του σήμερα»?

Η εμπειρία από την εκδήλωση της οικονομικής κρίσης και η θεσμική - πολιτική «λογική» διαχείρισης των επιπτώσεών της (π.χ συστάσεις Συμβουλίου Υπουργών για τη «μερική ανεργία») υποδεικνύουν, ή ακριβέστερα επιβεβαιώνουν, το γεγονός ότι, σε περιόδους κρίσης πραγματώνεται οικονομικά και ενθαρρύνεται πολιτικά η ταχύτατη κοινωνικοποίηση των ζημιών, συγκριτικά με περιόδους οικονομικής ανάπτυξης, όπου η κοινωνικοποίηση των οφελών εκτείνεται μακροχρόνια με -σαφώς- ευνοϊκότερους όρους για το κεφάλαιο έναντι της εργασίας (ανισοκατανομή κερδών - μισθών).

Διόλου απροσδόκητα, η μεγαλύτερη θυσία για την απορρόφηση των κραδασμών της κρίσης «ζητείται» από την «εργασία» και -μοιραία- αναμένεται να επικεντρωθεί στο περισσότερο (οικονομικά & κοινωνικά) ευάλωτο τμήμα της. Οι εργαζόμενοι που απασχολούνται στον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας, ειδικώς στην ευέλικτη βαθμίδα της αγοράς εργασίας, δέχονται τις ισχυρότερες πιέσεις: απολύσεις, μη ανανέωση συμβάσεων, πάγωμα καταβολής μισθών, μείωση μισθού, αναγκαστικές άδειες άνευ αποδοχών, «σιωπηρή» συναίνεση στη μείωση του εβδομαδιαίου χρόνου εργασίας.
Μάλιστα, ενώ η (τουλάχιστον βραχυχρόνια) θεραπεία για τη σταθεροποίηση της οικονομίας και την αποκατάσταση του επιπέδου της παραγωγής και της απασχόλησης προϋποθέτει την ενεργό παρέμβαση του κράτους με επεκτατική δημοσιονομική πολιτική και δημιουργία πρόσκαιρων ελλειμμάτων, η «αποτυχία της πολιτικής» στις προηγούμενες περιόδους (στις καλές ημέρες!), όπως αποτυπώνεται στη διόγκωση του δημοσίου χρέους και στην υποβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας της οικονομίας, καθώς και η δυσάρεστη πολιτική συγκυρία της κυβερνητικής αστάθειας, ενθαρρύνουν την μεγαλύτερη έκταση, ένταση και διάρκεια της κρίσης. Έτσι, για όσους πλήττονται άμεσα από την οικονομική κρίση, πιθανώς αναμένεται μία παρατεταμένη παραμονή εκτός αγοράς εργασίας σε -ακόμα χειρότερα- καθεστώς μειωμένης κοινωνικής προστασίας. Κατά μία έννοια, η «εργασία» δέχεται τις επιπτώσεις ενός καταστροφικού συνδυασμού αποτυχιών της αγοράς (κρίση) και αποτυχιών της πολιτικής (αδυναμία αντιμετώπισης).
Σήμερα, η επίσημη εθνική ή/και ευρωπαϊκή πολιτική και οι επιχειρηματικές παρεμβάσεις - συστάσεις προκρίνουν την αναγκαιότητα της κοινωνικής συναίνεσης στη βάση συγκρότησης ενός εθνικού στρατηγικού σχεδίου εξόδου από την κρίση, δηλαδή μίας εθνικής προσπάθειας για τον δικαιότερο καταμερισμό των αρνητικών επιπτώσεων της κρίσης και την δικαιότερη κατανομή της πολιτικής-κοινωνικής ευθύνης για τη διέξοδο από αυτή. Όμως, τίποτα από τα παραπάνω δεν είναι διακριτό, ξεκάθαρο και σίγουρο: ούτε η συναίνεση ούτε το εθνικό σχέδιο. Η μόνη βεβαιότητα αφορά στις κοινωνικές ομάδες που θα υποστούν τις ισχυρότερες πιέσεις.
Η σπουδαιότητα επίτευξης συναίνεσης είναι δεδομένη και δύσκολα αμφισβητείται. Ωστόσο, όσοι διατυπώνουν αυτή την αναγκαιότητα έχουν αποκλειστικά στραμμένο το βλέμμα στο παρόν, δίχως να κοιτούν το μέλλον. Οι κοινωνικές ομάδες που εκ των πραγμάτων υπόκεινται το μεγαλύτερο πλήγμα δεν έχουν κανένα κίνητρο να παραχωρήσουν τη συναίνεσή τους αν δεν διασφαλιστεί ότι η θυσία «του σήμερα» σημαίνει μία καλύτερη θέση «στο αύριο». Ένα αποτελεσματικό εθνικό σχέδιο μπορεί να διαμορφώσει τις προϋποθέσεις για ευρεία κοινωνική συναίνεση και συλλογική δέσμευση για μία κοινή εθνική «προσπάθεια», εφόσον εκτείνεται πέραν του χρονικού ορίζοντα της κρίσης και περιλαμβάνει συγκεκριμένες πολιτικές /κοινωνικές δεσμεύσεις για την περίοδο της οικονομικής ανάκαμψης (δηλαδή όταν θα πρέπει να «πληρωθούν» όλοι ανάλογα με τη θυσία τους στην προηγούμενη περίοδο).
Ουσιαστικά, απαιτείται ένα νέο εθνικό ή/και ευρωπαϊκό κοινωνικο συμβόλαιο (new deal): μία ευρύτερη συμφωνία κράτους - κεφαλαίου - εργασίας, με σαφείς υποχρεώσεις και δεσμεύσεις στο “σήμερα” και στο “αύριο”, ώστε οι θυσίες του σήμερα να «αποζημιωθούν» αύριο. Οι δεσμεύσεις για διαρκή επανεπένδυση των μελλοντικών επιχειρηματικών κερδών και στήριξη της απασχόλησης, για μείωση των «ενδοεπιχειρησιακών» ανισοτήτων και μετατροπή των οικονομικών υπερβολών των golden boys σε κοινωνικό μέρισμα για την εργασία, για ισχυρή δημόσια παρέμβαση και μεταρρύθμιση των συστημάτων κοινωνικής υποστήριξης και αναδιανομής προς όφελος των κοινωνικά ασθενέστερων, για μεταφορά δημόσιων πόρων από την κατανάλωση στην επένδυση (παιδεία, R&D), ειδικώς σε νέους αποδοτικούς τομείς (π.χ green economy), για μείωση της σπατάλης, των ελλειμμάτων και του χρέους στις «καλές μέρες», για εισαγωγή του κριτηρίου της διαγενεακής δικαιοσύνης στις δημόσιες πολιτικές, για προώθηση στην ευρωπαϊκή agenda της πλήρους απασχόλησης και της «κοινωνικής Ευρώπης» και για αποτελεσματική στήριξη του κοινωνικού κράτους (μείωση ανισοτήτων) και των δημόσιων αγαθών συνιστούν ένα ενδεικτικό πλαίσιο ενός εθνικού κοινωνικού συμβολαίου.
Χωρίς μία τέτοιου είδους ανάλυση για το σχεδιασμό ενός εθνικού σχεδίου δράσης, η πολιτική και οικονομική ελίτ απλά μας λέει: συναινέστε και τα ρίχνουμε όλα πάνω σας!

Τι συμβαίνει με τα κυκλώματα επαιτείας;

Παρακολουθώ κάθε μέρα την ίδια σκηνή: γύρω στις 9:00, ένας μεσήλικας άνδρας (όχι πάντα ο ίδιος) «τοποθετεί» έναν ηλικιωμένο κύριο στη γωνία των οδών Μ. και Κ. Ο ηλικιωμένος κύριος, καθισμένος στο αναπηρικό καροτσάκι του, είναι εφοδιασμένος με μία κουβέρτα, ένα κομμάτι ψωμί, λίγο νερό και ένα κυπελλάκι για τα…κέρματα. Μετά τις 17: 00, όταν περνώ ξανά από το συγκεκριμένο μέρος, είναι ακόμα εκεί. Το βλέμμα του προδίδει ένα συνδυασμό κούρασης, απόγνωσης και ικεσίας. Η «βάρδια» του μάλλον διαρκεί αρκετά πάνω από 8 ώρες. Το «πόστο» φαίνεται να είναι καλό διότι είναι αμετακίνητος αρκετούς μήνες… Υποθέτω ότι, πρόκειται για έναν «εργάτη - δούλο» ενός κυκλώματος επαιτείας.

Η εμπειρία των καθημερινών αστικών μετακινήσεων (σαν αυθόρμητη προσωπική έρευνα) υποδεικνύει ότι υπάρχουν συγκεκριμένες «γεωγραφικές συγκεντρώσεις» που αποτυπώνουν τον σχεδιασμό ενός ιδιότυπου «καταμερισμού εργασίας»: συγκεκριμένα «πόστα» για ανήλικους, μητέρες με παιδιά, ηλικιωμένους, ΑΜΕΑ(συνήθως ακρωτηριασμένοι άνθρωποι/ θύματα ατυχήματος ή «θυσία» σε απάνθρωπα χειρουργεία?). Ο κεντρικός σχεδιασμός (ποιοι, πού θα πάνε, πόσες ώρες θα μείνουν, πότε θα μετακινηθούν και με ποιο τρόπο, ποιος τους εποπτεύει κτλ.) οργανώνεται από τους «αφέντες - προστάτες» του δικτύου εκμετάλλευσης (κυκλώματα επαιτείας, «σωματέμποροι», smuggling). Λογικά, υπάρχουν αρκετά διαφορετικά κυκλώματα επαιτείας και η γεωγραφική κατανομή της δράσης τους -υποθέτω ότι- αποτυπώνει τη γενικότερη ισχύ και δικτύωσή τους: οι πιο ισχυροί και καλύτερα δικτυωμένοι τοποθετούν τους «επαίτες - δούλους» στις αποδοτικότερες περιοχές και στα καλύτερα «πόστα».

Δεν έχω συγκεκριμένα στοιχεία από κάποια ειδική έρευνα για τα κυκλώματα επαιτείας στην Αθήνα. Οι παραπάνω σκέψεις συνιστούν περισσότερο λογικές υποθέσεις που μπορεί είτε να επιβεβαιώνονται είτε να διαψεύδονται. Οπωσδήποτε, η εμπειρική έρευνα (πχ. από Υπουργεία, διεθνείς οργανισμούς, ειδικές υπηρεσίες Τ.Α, εκθέσεις Μ.Κ.Ο, ερευνητικά ινστιτούτα) εξηγεί επαρκώς την «ταυτότητα» του φαινομένου και υποδεικνύει την ένταση - έκτασή του και το επίπεδο αποτελεσματικότητας των διωκτικών αρχών.

Αν και πρωταρχικά η επαιτεία συναρτάται με το φαινόμενο της «φτώχειας - κοινωνικός αποκλεισμός» και ενθαρρύνεται από τον διάτρητο χαρακτήρα του συστήματος κοινωνικής πρόνοιας και την αναιμική «κοινωνία της πρόνοιας», η ουσιαστική αντιμετώπισή της προϋποθέτει τόσο την ενεργή πολιτική/ κοινωνική παρέμβαση στο πεδίο της αναδιανομής και της κοινωνικής φροντίδας, όσο και τη διαρκή κινητοποίηση των αρμόδιων διωκτικών υπηρεσιών για την εξάρθρωση των κυκλωμάτων επαιτείας και την απελευθέρωση των «επαιτών - δούλων».

Η αδιαφορία και η αδράνεια για ένα ζήτημα στυγνής εκμετάλλευσης και καταπάτησης των βασικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων δεν μπορεί παρά να σημαίνουν «σιωπηρή ανοχή», ένοχη αποδοχή μίας βολικής διευθέτησης των «κοινωνικά ανεπιθύμητων», μίας απάνθρωπης τακτοποίησης του «κοινωνικού περιθωρίου» από ένα εγκληματικό «σύστημα κοινωνικής πρόνοιας» (εγκληματίες-προστάτες που προσφέρουν λίγο φαγητό και μια στέγη για ύπνο). Ελπίζω να μη βρισκόμαστε σ΄ αυτό το σημείο…

Σκέψεις για την Παιδεία...

Αναδημοσιεύω σχόλιο του κ. Χρήστου Χαρακοπίδη στην προηγούμενη ανάρτηση. Ο κ. Χ.Χ είναι μαθηματικός και διδάσκει στο 2ο Γενικό Λύκειο Ορεστιάδας (μετά τις τάξεις του 2ου συναντιόμαστε ξανά στο...blogging!). Λόγω της θέσης και της πείρας του, η συζήτηση μαζί του έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

"Για να μπορούμε να μιλούμε για τα δέοντα της Εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης σε στέρεες βάσεις θα πρέπει πρώτα να γίνει σωστή διάγνωση των αιτίων, στα οποία οφείλεται η σημερινή κατάσταση. Διαβάζω και ακούω πολλούς να ταυτίζουν τους Δημόσιους υπαλλήλους του κρατικού μηχανισμού με τους Εκπαιδευτικούς προσάπτοντάς τους ό,τι χαρακτηρίζει έναν κλασικό Δημόσιο υπάλληλο που «βολεύτηκε» σε κάποια θέση χάριν του κομματικού του πατριωτισμού στην υπηρεσία των όποιων προστατών του. Ξεκινούμε λοιπόν από το δεδομένο ότι οι Εκπαιδευτικοί στο σύνολό τους δεν έχουν υποχρέωση σε κανέναν από την έναρξη της Εκπαιδευτικής τους σταδιοδρομίας εκτός ίσως των στελεχών, που πολλά οφείλουν στους κομματικούς τους προστάτες και αυτή είναι η αιτία της εναντίωσης της πλειοψηφίας των Εκπαιδευτικών σε κάθε μορφής Αξιολόγηση. Να αξιολογηθούν από ποιούς; Η Αξιολόγηση μ’ αυτές τις συνθήκες μετατρέπεται απλά σε εργαλείο χειραγώγησης των Εκπαιδευτικών από ανθρώπους, που αναρριχώνται στην Εκπαιδευτική πυραμίδα εξ αιτίας των κομματικών τους επιλογών. Στη συντριπτική τους πλειοψηφία, στο περιβάλλον που ζω και εργάζομαι τουλάχιστον, οι Εκπαιδευτικοί αγωνίζονται με ηρωισμό θα έλεγα με δύσκολες συνθήκες μέσα σε ένα αντιφατικό Σχολείο, που άλλους στόχους έχει στη θεωρία, αλλά για διαφορετικά στοιχεία κρίνεται από την κοινωνία μας.
Θεωρητικά η Εκπαίδευση έχει στόχο την Επιστημονική κατάρτιση των μαθητών, την κοινωνικοποίησή τους, την εμπέδωση σταθερών ηθικών αξιών στην προσωπικότητά τους, την καλλιέργεια των ειδικών ικανοτήτων τους για την επαγγελματική τους αποκατάσταση στο μέλλον, την δημιουργία συνείδησης ενός πολίτη που ζει σε ένα συγκεκριμένο γεωγραφικό χώρο, αλλά ταυτόχρονα σε ένα περιβάλλον που δεν γνωρίζει σύνορα, φυλές ή χρώματα ανθρώπων. Στοχεύει ακόμη σε πολίτες που θα σέβονται το περιβάλλον και θα αισθάνονται την υποχρέωση να το προστατεύουν για τις μέλλουσες γενεές, σε πολίτες αλληλέγγυους, με ευαισθησία στους αδύναμους και αδικημένους συμπολίτες τους. Προπάντων όμως βασική επιδίωξη είναι η μύηση των μαθητών στην τεχνική της μάθησης.
Όλοι σχεδόν συμφωνούμε στους στόχους, αλλά φοβάμαι ότι στην πραγματικότητα μας ενδιαφέρει όλους μόνο το ορατό. Η Επαγγελματική αποκατάσταση. Ηεπιτυχία είναι συνυφασμένη με την εισαγωγή στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση. Στη συνείδηση του κόσμου, αλλά και πολλών Εκπαιδευτικών, επιτυχημένος μαθητής είναι αυτός που τελικά θα διαβεί τις πύλες του Πανεπιστημίου. Οι άλλοι θεωρούνται κομπάρσοι της Σχολικής διαδικασίας, βαρίδια στον καθημερινό αγώνα για την ολοκλήρωση της εξεταστέας ύλης. Οι μαθητές απαξιώνουν το Δημόσιο Σχολείο και παρακολουθούν το Σχολείο-Φροντιστήριο που τους μυεί καλύτερα στο μηχανισμό «επιτυχών» εξετάσεων και δεν έχει σχέση με την ποιότητα του διδακτικού προσωπικού των Δημόσιων Σχολείων. Οι Εκπαιδευτικοί που επιμένουν να υπηρετούν τους στόχους της πραγματικής Παιδείας συνήθως γίνονται γραφικές φιγούρες σ΄ αυτό το περιβάλλον. Ο καθένας δίνει τον προσωπικό του υπέρ πάντων αγώνα για να ξεπεράσει στο μόριο τον άλλο. Η τριτοβάθμια Εκπαίδευση αποτελεί κατά κανόνα χώρο ξεκούρασης των νικητών σ΄ αυτό το σκληρό και ανελέητο αγώνα δρόμου.
Οι Εκπαιδευτικοί είναι εγκλωβισμένοι σ’ αυτό το βάλτο και δεν αρκεί από μόνη της η τεχνολογική επανάσταση για να γίνει το άλμα. Πρέπει να αλλάξει ριζικά η φιλοσοφία της. Παραθέτω τις δικές μου σκέψεις –τις έχω καταθέσει και άλλες φορές, όπου μου δόθηκε η δυνατότητα – με τις βασικές αρχές που πρέπει να καλύπτονται από την πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση. Στην προσχολική ηλικία το παιδί εντάσσεται σε ομάδα ανθρώπων, όπου μαθαίνει να σέβεται και να λειτουργεί με τους κανόνες της. Ανιχνεύονται οι πρώτες ιδιαίτερες δεξιότητες του παιδιού μέσα από το παιχνίδι και τις καλλιτεχνικές δραστηριότητες του σχολείου. Στην πρωτοβάθμια Εκπαίδευση μαθαίνει να διαβάζει και να γράφει καλά τη μητρική του γλώσσα μαζί με μια δεύτερη, κάνει και εφαρμόζει σωστά τις τέσσερις πράξεις τις αριθμητικής με εφαρμογές στην καθημερινή πρακτική. Μαθαίνει τη χρήση Η/Υ, ώστε να τον χρησιμοποιεί σε υπάρχοντα Εκπαιδευτικά προγράμματα προσομοίωσης. Μαθαίνει να παρατηρεί τη φύση, συχνά έξω από την αίθουσα διδασκαλίας και να ερμηνεύει βασικά φυσικά φαινόμενα. Καλλιεργείται συστηματικά η αλληλεγγύη και συνοχή των μελών της ομάδας σε όλες τις εκδηλώσεις.
Για οποιοδήποτε άλλο μάθημα χρησιμοποιούνται σύγχρονα μέσα διδασκαλίας (βίντεο, internet, κινηματογραφικές ταινίες, Η/Υ κ.α). Όλες οι εργασίες γίνονται στο Σχολείο.
Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση – Γυμνάσιο-Λύκειο. Γίνεται αυστηρός προσδιορισμός των μαθημάτων που επιτρέπεται να δίνονται εργασίες εκτός σχολικής αίθουσας και των μαθημάτων που πρέπει να γίνονται αποκλειστικά και μόνο στο εργαστήριο ή στην αίθουσα χωρίς εξετάσεις, διαγωνίσματα, εργασίες εκτός σχολείου. Τα μαθήματα εργαστηριακού χαρακτήρα (π.χ. οικιακή οικονομία , τεχνολογία, κ.α.), να γίνονται αποκλειστικά και μόνο στο χώρο του Σχολείου χωρίς ανάθεση εργασιών στο σπίτι. Επιμένω ότι το Σχολείο πρέπει να είναι χώρος μάθησης και όχι χώρος εξέτασης για το τι έμαθε ή τι εργασία έκανε ο μαθητής στο σπίτι του, που είναι η κύρια αιτία για την άνθιση της παραπαιδείας. Το ωράριο λειτουργίας των Γυμνασίων και Λυκείων είναι εξοντωτικό για τους μαθητές. Τα Αναλυτικά προγράμματα διδασκαλίας χρειάζονται ριζική αναμόρφωση και προσαρμογή για τη χρήση εργαστηρίων, προβολή ταινιών, δυνατότητα αναζητήσεων και εργασιών μέσω του διαδικτύου, Εκπαίδευσης
εκτός σχολικής αίθουσας, χρήσης βιβλιοθηκών κ.λ.π. Απεμπλοκή από το πανάρχαιο σύστημα κουδούνι –αυστηρό 45λεπτο –κουδούνι-διάλλειμα-κουδούνι -45λεπτο και πάλι από την αρχή που παραπέμπει σε φυλακισμένους με τα απαραίτητα διαλλείματα τους. Τίθενται συγκεκριμένοι διδακτικοί στόχοι σε κάθε μάθημα και αποφεύγουμε το μοναδικό διδακτικό βιβλίο που οδηγεί στη στείρα αποστήθιση της ύλης από πολλούς μαθητές. Η όποια πρόσθετη διδακτική στήριξη γίνεται μέσα στο Σχολείο σε όσους μαθητές έχουν ανάγκη. Αποσύνδεση του Λυκείου από το Πανεπιστήμιο.
Η δυνατότητα επιλογής πολλών μαθημάτων όμως μέσα στο Σχολείο λειτουργεί στην πράξη με εξαιρετική δυσκολία και ιδιαίτερα σε μικρές σχολικές μονάδες, με αποτέλεσμα να δημιουργούνται Δημόσια σχολεία διαφορετικών ταχυτήτων και δυνατοτήτων επιλογής. Σήμερα π.χ. το γραμμικό και ελεύθερο σχέδιο που είναι μάθημα επιλογής σε ελάχιστα περιφερειακά σχολεία διδάσκεται. Έτσι στην πλειοψηφία τους οι μαθητές των περιφερειακών σχολείων σχεδόν αποκλείονται από τη δυνατότητα σπουδών στην αρχιτεκτονική ή όπου αλλού απαιτείται γραμμικό ή ελεύθερο σχέδιο. Ο τίτλος επάρκειας στην δεύτερη γλώσσα δίνεται από το σχολείο και αποτελεί έγκυρο και αναμφισβήτητο στοιχείο, όπου χρειαστεί. Ας σταματήσει αυτός ο σκληρός ανταγωνισμός για τη εισαγωγή των μαθητών στα Πανεπιστήμια. Η κάθε Σχολή ορίζει ελάχιστο βαθμολογικό όριο στα μαθήματα που την ενδιαφέρουν και οι μαθητές που ικανοποιούν τις προϋποθέσεις εγγράφονται σ΄ αυτή. Το απολυτήριο αποκτάται με ενδοσχολικές εξετάσεις από κεντρική τράπεζα θεμάτων και καθιερώνεται σύστημα ελέγχου και σταθερών κριτηρίων για την αξιοπιστία αξιολόγησης των μαθητών στη Σχολική μονάδα.
Οποιαδήποτε προσπάθεια βελτίωσης του Εκπαιδευτικού συστήματος περνάει κατ΄ ανάγκη από τους Εκπαιδευτικούς. Τίποτε δεν προχωρά ερήμην τους, όσο αγαθές και αν είναι οι προθέσεις. Είναι απαραίτητη η εξαντλητική συζήτηση με τους εκπροσώπους της Εκπαίδευσης, ώστε να υπάρξει η στοιχειώδης συναίνεση στα σημεία που τα συντεχνιακά ανακλαστικά προκαλούν σημαντικές δυσκολίες. Ένα αναβαθμισμένο Εκπαιδευτικό σύστημα δεν μπορεί να υπηρετείται από υποβαθμισμένους Εκπαιδευτικούς. Απαιτείται γενναία ηθική και οικονομική αναβάθμισή τους. Αξιοκρατία σε όλα τα επίπεδα και συνεχής επιμόρφωση στελεχών και Εκπαιδευτικών. Η αξιολόγηση του Εκπαιδευτικού είναι απαραίτητο στοιχείο για την ποιότητα του Δημόσιου Σχολείου, αλλά μόνο σε περιβάλλον διαφάνειας και αξιοκρατίας στην επιλογή των στελεχών".